Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Νίκος Νταμπίζας

Ο Έλληνας κεντρικός αμυντικός Νίκος Νταμπίζας, γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου του 1973, στο Αμύνταιο της Φλώρινας. Ξεκινώντας από τον Ερμή Αμύνταιου,  αγωνίστηκε για μια τριετία στους Πόντιους Βέροιας, για να κάνει το 1994, στα 21 του χρόνια, το μεγάλο βήμα στην καριέρα του όταν μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Σε 3,5 χρόνια, κατέκτησε 2 πρωταθλήματα ενώ αγωνίστηκε και στους πρώτους αγώνες της ομάδας στο Champions League. Το 1998, πήρε μεταγραφή στη Νιούκαστλ, στην οποία αγωνίστηκε με μεγάλη επιτυχία, τις περισσότερες φορές ως βασικός, μέχρι το 2004, της οποίας μάλιστα έγινε και ο Πρώτος Σκόρερ Αμυντικός στην ιστορία της. Τον Ιανουάριο αυτής της χρονιάς μεταγράφηκε στη Λέστερ κι εκεί αγωνίστηκε έως το καλοκαίρι του 2005, όταν και αποφάσισε την επιστροφή του στην Ελλάδα για να φορέσει τη φανέλα της Λάρισας. Όντας αρχηγός της ΑΕΛ για 6 χρόνια, ήταν ο στυλοβάτης της άμυνάς της, με επιστέγασμα την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας το 2007, στον τελικό του οποίου αναδείχτηκε ως ο πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στο τέλος της περιόδου 2010/11. Σε διάστημα μίας δεκαετίας (1994-2004), έφτασε τις 70 διεθνείς εμφανίσεις και ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Euro του 2004.


Περνώντας τα παιδικά του χρόνια στο χωριό Βαλτόνερο της Πτολεμαΐδας και προοριζόταν για διάδοχος του πατέρα του στην οικογενειακή επιχείρηση, με τον ίδιο να μην φανταζόταν ποτέ πως θα έπαιζε ποδόσφαιρο σε επαγγελματικό επίπεδο. Ένας χρόνος σαν ερασιτέχνης στην τοπική ομάδα του χωριού του, στον Ερμή Αμύνταιου, ήταν αρκετός για να του δώσει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στους Πόντιους Βέροιας, το 1991. Στην πρώτη του χρονιά εκεί θα βοηθήσει το σύλλογό του να ανέβει στη Β’ εθνική και 2 χρόνια αργότερα, το 1994 στα 21 του χρόνια, θα πραγματοποιήσει το μεγάλο άλμα. Ο Ολυμπιακός μετρούσε ήδη αρκετά χρόνια ανομβρίας και ο Νταμπίζας πιάνοντας λιμάνι έφερνε και την αύρα του νικητή που πάντα τον συνόδευε. Θα βοηθήσει μάλιστα τους «ερυθρόλευκους» να κατακτήσουν δύο σερί πρωταθλήματα μετά από δέκα «πέτρινα» χρόνια ενώ εκείνη την περίοδο θα πραγματοποιήσει και τις πρώτες του εμφανίσεις στο Champions League σκοράροντας και το μοναδικό γκολ της ομάδας του στην ήττα με 1-5 από την Ρεάλ στο «Μπερναμπέου». Οι πολύ καλές εμφανίσεις του με τους Πειραιώτες, ήταν θέμα χρόνου να αναγκάσουν τις σειρήνες από το εξωτερικό να ηχήσουν και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, δεν έκλεισε τα αυτιά του.


Η δύναμη στο ψηλό παιχνίδι και οι ανεξάντλητες δυνάμεις του θα αναγκάσουν την Νιούκαστλ έναντι αμοιβής ύψους 2.000.000 στερλινών, να του ανοίξει τις πόρτες μιας ευρωπαϊκής καριέρας στα γήπεδα της ποδοσφαιρομάνας «Γηραιάς Αλβιόνας». Τον Μάρτιο του 1998, 3½ χρόνια μετά, άφηνε τον Ολυμπιακό προκειμένου να μυηθεί στον μαγικό κόσμο της Premier League. Στις «καρακάξες» έμεινε μια ολόκληρη πενταετία και αγωνιζόμενος σε υψηλό επίπεδο κατάφερε να γίνει ο πρώτος σκόρερ αμυντικός στην ιστορία του συλλόγου με 11 γκολ!  Από τα πρώτα του χρόνια στην ομάδα, έμελλε να αντληθούν και οι σημαντικότερες στιγμές του στο Νησί, που δεν θα μπορούσε να ήταν άλλες από την παρουσία του στους δύο διαδοχικούς τελικούς Κυπέλλου κόντρα σε Άρσεναλ και Μάντσεστερ τις χρονιές 1998 και 1999 αντίστοιχα. Κόντρα στους «κανονιέρηδες» μάλιστα το οριζόντιο δοκάρι ήταν αυτό που δεν του επέτρεψε να χρηστεί σκόρερ! Μετά από μία εκπληκτική χρονιά που βρήκε την Νιούκαστλ να κερδίζει ένα εισιτήριο για την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα περίμενε. Το 2003 θα τον βρει εκτός πλάνων του προπονητή του και όταν το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς θα διαπραγματεύεται τη μεταγραφή του θα έρθει η χειρότερη στιγμή της ζωής του.


Βρισκόμενος στην Ελλάδα για τον αγώνα της Εθνικής κόντρα στην Ουκρανία, θα έχει ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα με τον ίδιο να βγαίνει μόνο με ένα σπασμένο χέρι και μερικές εκδορές από το κατεστραμμένο σπορ αυτοκίνητο που οδηγούσε. Ο τραυματισμός ήταν και αυτός που θα του στερήσει τη μεταγραφή. Όχι για πολύ όμως αφού το πείσμα του τον αντάμειψε για μία ακόμα φορά. Τον Ιανουάριο του 2004 θα πάρει μεταγραφή για τη Λέστερ. Την πρώτη του χρονιά εκεί, οι προσπάθειές του δεν θα αποδειχθούν αρκετές ώστε να αποσοβήσουν τον υποβιβασμό των «αλεπούδων» και ενώ όλα έδειχναν πως θα ήταν ακόμα μία απογοητευτική χρονιά για τον διεθνή αμυντικό, θα έρθει το έπος της Πορτογαλίας με την Εθνική για να στιγματίσει την κορυφαία στιγμή της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Παρά το γεγονός πως υπήρχε όρος στο συμβόλαιό του που του επέτρεπε να φύγει σε περίπτωση υποβιβασμού της Λέστερ, ο Νταμπίζας έμεινε πιστός στην αγγλική ομάδα βοηθώντας τη μάλιστα να επιστρέψει στα μεγάλα «σαλόνια». Τότε είναι όμως που οι Άγγλοι, επιδεικνύοντας πρωτοφανή αχαριστία, θα τον αφήσουν ελεύθερο, με τον Νταμπίζα να μην αργεί να βρει τον επόμενο σταθμό της καριέρας του.


Το καλοκαίρι του 2005, αποφάσισε την επιστροφή του στην Ελλάδα για να φορέσει τη φανέλα της Λάρισας. Στην ΑΕΛ θα βρει και την ποδοσφαιρική του Ιθάκη, τον τόπο που έμελλε να στεριώσει και να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονής ιστορίας της. Όντας αρχηγός της ΑΕΛ για 6 χρόνια, ήταν ο στυλοβάτης της άμυνάς της στη θετική πορεία που διέγραψε με επιστέγασμα την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας το 2007, το δεύτερο Κύπελλο στην ιστορία της ομάδας, πραγματοποιώντας εξαιρετική εμφάνιση στον τελικό κόντρα στον Παναθηναϊκό, όπου και αναδείχτηκε ως ο πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής του αγώνα! Την επόμενη χρονιά, θα βοηθήσει τα μέγιστα τη «Βασίλισσα του Κάμπου» ώστε να υπερκεράσει το εμπόδιο της Μπλάκμπερν, φθάνοντας στους ομίλους του UEFA! Ολοκλήρωσε την καριέρα του στο τέλος της περιόδου 2010/11, έχοντας συνολικά συμπληρώσει 548 συμμετοχές και 32 τέρματα.


Το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Ελλάδας πραγματοποιήθηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1994, στον εντός έδρας αγώνα με τη Φινλανδία (4-0), για τα προκριματικά του Euro του 1996. Ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Euro του 2004. Συνολικά, σε διάστημα μίας δεκαετίας (1994-2004), έφτασε τις 70 συμμετοχές. Μέσα σε αυτή τη δεκαετία, το 1997, με την Εθνική Ενόπλων κατέκτησε το αντίστοιχο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου.


Το καλοκαίρι του 2013 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του ως τεχνικός διευθυντής στον Παναθηναϊκό, θέση από την οποία αποχώρησε στις 11 Νοεμβρίου 2014. Τον Μάρτιο του 2016 ανέλαβε τεχνικός διευθυντής της Ομόνοιας Λευκωσίας, αποχώρησε όμως έναν χρόνο αργότερα.



PALMARES

Περίοδος: Σύλλογος, Συμμετοχές (Γκολ)

Επαγγελματική καριέρα

  • ·         1991-1994: Αθλητική Ένωση Ποντίων Βέροιας, 85 (7)
  • ·         1994-1998: Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς, 104 (8)
  • ·         1998-2004 (Ιαν.): Newcastle United Football Club, 130 (11)
  • ·         2004 (Ιαν.)-2005: Leicester City Football Club, 51 (1)
  • ·         2005-2011: Αθλητική Ένωση Λάρισας 1964, 178 (5)

Σύνολο καριέρας: 548 (32)

 Διεθνής

  • ·         1994-2004: Ελλάδα, 70 (0)

Τίτλοι

Με τον Ολυμπιακό
  • ·         Πρωτάθλημα Ελλάδος: 2 (1996/97, 1997/98)

Με τη Newcastle United
  • ·         Κύπελλο Αγγλίας: φιναλίστ 2 (1997/98, 1998/99)

Με την Α.Ε. Λάρισας
  • ·         Κύπελλο Ελλάδος: 2007

Διεθνείς

Με την Ελλάδα
  • ·         Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 2004



Στοιχεία από το epivitor.blogspot.gr

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Οσβάλντο Αρντίλες

Ο Αργεντίνος οργανωτικός μέσος Οσβάλντο Αρντίλες (Osvaldo César Ardiles), γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου του 1952, στη Μπελ Βιλ, μια μικρή πόλη στα νότια της επαρχίας της Σάντα Φε.  Ένας παίκτης ορχήστρα μέσα στο γήπεδο, μικρόσωμος και λεπτοκαμωμένος, υπήρξε ένας από τους Καλύτερους Επιτελικούς Μέσους που έβγαλε η Αργεντινή. Με μυαλό σκέτο «ξυράφι» και με όπλα την εκπληκτική ικανότητα στις ντρίπλες, την εξαιρετική τεχνική του κατάρτιση, τη φαντασία στο παιχνίδι του και τη μαχητικότητα, εξελίχθηκε σε έναν ποδοσφαιριστή ιδανικό σε οργανωτικό ρόλο. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στους δρόμους, όπως αρκετοί άλλοι συμπατριώτες του και διέπρεψε στο αργεντίνικο πρωτάθλημα, ενώ κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, ως μέλος της εθνικής ομάδας της Αργεντινής, όταν πλέον τον γνώρισε και όλος ο κόσμος! Το σπουδαίο όμως με την περίπτωσή του είναι ότι κατάφερε να πετύχει και εκτός των συνόρων της χώρας του, στο ιδιαίτερα απαιτητικό αγγλικό πρωτάθλημα, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, με τη προσφορά του να αναγνωρίζεται από όλους στο Νησί!


Λατρεύτηκε σαν ήρωας στην Αγγλία, μαζί με τον Γκλεν Χοντλ (Glenn Hoddle) και τον συμπατριώτη του Ρικάρντο Βίλα (Ricardo Julio "Ricky" Villa), παίζοντας για την Τότεναμ. Άφησε την Αγγλία για ένα χρονικό διάστημα, με τη μορφή δανείου στη Παρί Σεν Ζερμέν, ως αποτέλεσμα του πολέμου των Νησιών Φόλκλαντ το 1982, χάνοντας έτσι το μεγαλύτερο μέρος της αγγλικής περιόδου 1982/83. Μετά τη απόσυρσή του, ασχολήθηκε με την προπονητική, οδηγώντας τη Σουίντον, τη Νιούκαστλ και τη Γουέστ Μπρομ, πριν επιστρέψει στην Τότεναμ. Ως προπονητής των Σπερς, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, έπαιξε πολλούς αγώνες χρησιμοποιώντας ένα σύστημα που είχε πέντε επιθετικούς, ένας σχηματισμός που δεν είχε χρησιμοποιηθεί στο αγγλικό ποδόσφαιρο από το 1950! Κατά τη διάρκεια της προπονητικής του καριέρας του, έχει προπονήσει ομάδες στο Μέξικο, την Κροατία, την Ιαπωνία, τη Σαουδική Αραβία, τη Μαλαισία, την Παραγουάη και την πατρίδα του την Αργεντινή. Έχει τη δική του σχολή ποδοσφαίρου στην Αγγλία.

Miguel Angel Brindisi et Osvaldo Ardiles (Club Atletico Huracan) 1976

Πρωτόπαιξε ποδόσφαιρο σε επαγγελματική βάση, το 1973 με τα χρώματα της Ινστιτούτο της Κόρδοβα. Ένα χρόνο αργότερα, έχοντας ήδη εντυπωσιάσει, μεταγράφηκε στη Μπελγκράνο της Κόρδοβα, με την οποία συνέχισε τις καλές εμφανίσεις. Ονομάστηκε από το περιοδικό «El Grafico» ως ο Καλύτερος Παίκτης στην Αργεντινή το 1974 και εγκατέλειψε τις σπουδές του στη Νομική για να παίξει επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Το 1975 τον απέκτησε η Ουρακάν και τον κράτησε στη δύναμή της για 3 χρόνια αποσπώντας το μάξιμουμ από εκείνον. Ως παίκτης της «Γκλόμπο», συμμετείχε στην αποστολή της εθνικής Αργεντινής για το Μουντιάλ του 1978.  



Το καλοκαίρι του 1978, λίγο μετά το τέλος του Παγκοσμίου Κυπέλλου αυτής της χρονιάς, η Τότεναμ αποφάσισε να επενδύσει στο ταλέντο του, εκταμιεύοντας 325.000 στερλίνες, κάνοντάς τον δικό της! Σε μία εποχή που οι μεγάλες μεταγραφές ξένων παικτών στην Αγγλία ήταν κάτι σπάνιο η απόκτηση από την Τότεναμ του σπουδαίου Αργεντίνου μέσου, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση. Στους «πετεινούς» μάλιστα έσμιξε τέλεια με τον Γκλεν Χοντλ (Glenn Hoddle) και δημιούργησαν ένα εξαιρετικό δίδυμο μέσων. Ήταν κάτοικος του «Γουάιτ Χαρτ Λέιν» για 10 ολόκληρα χρόνια, με δύο μικρά διαλείμματα, το πρώτο τη σεζόν 1982/83, όταν λόγω του Πολέμου των Φόκλαντς μεταξύ της πατρίδας του και της Αγγλίας, αποφασίστηκε να δοθεί δανεικός στην Παρί Σεν Ζερμέν  και το 1985, όταν και παραχωρήθηκε, πάλι με τη μορφή του δανεισμού στην αυστραλιανή Σεντ Τζορτζ Σέιντς.


Με τη φανέλα των «σπιρουνιών» είχε 221 συμμετοχές και 16 γκολ για το αγγλικό πρωτάθλημα και βοήθησε την ομάδα να φτάσει σε πολλές και σημαντικές διακρίσεις τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων. Κατέκτησε το Κύπελλο το 1981 και το 1982, το Τσάριτι Σιλντ το 1981 και το Κύπελλο UEFA του 1984. Το 1986, η Τότεναμ οργάνωσε ένα φιλικό με αντίπαλο την Ίντερ για να τον τιμήσει και επίσημος καλεσμένος ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα (Diego Armando Maradona) που φόρεσε την φανέλα με το № 10 της Τότεναμ! Έφυγε το 1988 και στην συνέχεια αγωνίστηκε πολύ λίγο στην Μπλάκμπερν.


Συνέχισε  διαδοχικά στη Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς στην Αγγλία και στη Φορτ Λαουτερντέιλ Στράικερς στις Ηνωμένες Πολιτείες και κρέμασε τα παπούτσια του το 1991 ως ποδοσφαιριστής της αγγλικής Σουίντον. Ευτύχησε να δει την προσφορά του στους «πετεινούς» και στο αγγλικό φούτμπολ γενικότερα να αναγνωρίζεται, αφού συμπεριελήφθη στη λίστα με τους 100 Σπουδαιότερους Παίκτες (ο μοναδικός Αργεντίνος)  που φάνηκαν στα γήπεδα της «Γηραιάς Αλβιώνας».  Το 1979, ονομάστηκε στην Ιδανική 11άδα της Χρονιάς από τους Επαγγελματίες συμπαίκτες του. Στις 7 Φεβρουαρίου του 2008, μαζί με τον  Ρικάρντο Βίγια, εγκαταστάθηκε στο Hall of Fame του ιστορικού συλλόγου του Λονδίνου!


Χρίσθηκε 63 φορές διεθνής, σημειώνοντας 8 γκολ. Πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, στο οποίο αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής, βασικός σε όλα τα παιχνίδια της «αλμπιτσελέστε», αλλά και στον τελικό με την Ολλανδία, (3-1). Συμμετείχε επίσης στο Μουντιάλ του 1982 καθώς και στο Κόπα Αμέρικα του 1975. Το 2013, τιμήθηκε με το Χρυσό Παπούτσι, ως Ένας Θρύλος του Ποδοσφαίρου.


Όταν εγκατέλειψε την ενεργό δράση, αφοσιώθηκε  στην προπονητική, έχοντας εργαστεί σε  3 διαφορετικές ηπείρους (Ευρώπη, Ασία, Αμερική). Κοουτσάρισε τη Σουίντον, ως παίκτης-προπονητής, την οποία προβίβασε στην Α’ αγγλική κατηγορία το 1990, τη Νιουκάστλ, τη Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον, την οποία «ανέβασε» στη Β’ κατηγορία το 1993 και τη Τότεναμ, για να γίνει ο πρώτος προπονητής στην αγγλική Πρέμιερ Λιγκ έξω από τα βρετανικά νησιά ή την Ιρλανδία. Έχει επίσης οδηγήσει τη Γουαδαλαχάρα στο Μέξικο, τη Σιμίζου Παλς στην Ιαπωνία, στέφοντάς τη Κυπελλούχο το 1996, τη Κροάσια του Ζάγκρεμπ, τη Γιοκοχάμα Μαρίνος στην Ιαπωνία, την Αλ Ιτιχάντ στη Συρία, τη Ρασίνγκ και την Χουρακάν στην Αργεντινή, τη Τόκυο Βέρντι στην Ιαπωνία, την οποία οδήγησε το 2004 στην κατάκτηση του ιαπωνικού Κυπέλλου (Κύπελλο του Αυτοκράτορα), τη Μπεϊτάρ της Ιερουσαλήμ στο Ισραήλ, τη Σέρο Πορτένιο στη Παραγουάη και τη ιαπωνική Ματσίντα Ζέλβια. Από το 2014 «τρέχει» τη δική του ποδοσφαιρική ακαδημία στη Μεγάλη Βρετανία, που ονομάζεται «Ossie Ardiles Soccer School».


Παντρεύτηκε με τη Silvia Navarro τον Δεκέμβριο του 1973. Το 1981, συμμετείχε στην κινηματογραφική ταινία «Η Μεγάλη Απόδραση των 11», υποδυόμενος έναν Νοτιοαμερικάνο ποδοσφαιρικό αστέρα, τον Κάρλος Ρέι (Carlos Rey). Υπήρξε σχολιαστής στο RTÉ Esporte για τα παιχνίδια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 στη Νότιο Αφρική και του 2014 στη Βραζιλία. Τον Ιανουάριο του 2014, στο πλαίσιο των ιστορικών ντοκιμαντέρ του ESPN «30 on 30», που ασχολείται με αθλητικά θέματα και πόσο επηρέασαν ή επηρεάστηκαν από πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα, μαζί με τον συμπαίκτη του στη Τότεναμ, Ρικάρντο Βίγια, ενεπλάκησαν σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στα Νησιά Φώκλαντς ή Μαλβίνας για τους Αργεντίνους. Υπέστη ελαφρά τραύματα στο ατύχημα και απαιτήθηκαν πάνω από 20 ράμματα στο κεφάλι του.



PALMARES

Περίοδος: Σύλλογος, Συμμετοχές (Γκολ)

Εφηβική καριέρα

  • ·         Instituto Atlético Central Córdoba

Επαγγελματική καριέρα

  • ·         1973: Instituto Atlético Central Córdoba, 14 (3)
  • ·         1974: Club Atlético Belgrano de Córdoba, 16 (2)
  • ·         1975–1978: Club Atlético Huracán, 113 (11)
  • ·         1978–1988: Tottenham Hotspur Football Club, 221 (16)
  • ·         1982/83: (δανεικός) → Paris Saint-Germain Football Club, 14 (1)
  • ·         1985: (δανεικός) → St George Saints Football Club, 1 (0)
  • ·         1988: Blackburn Rovers Football Club, 5 (0)
  • ·         1988/89: Queens Park Rangers Football Club, 8 (0)
  • ·         1989: Fort Lauderdale Strikers, 5 (1)
  • ·         1989–1991: Swindon Town Football Club, 2 (0)

Σύνολο καριέρας: 376 (32)

Διεθνής

  • ·         1975–1982: Αργεντινή, 52 (8)

Προπονητική καριέρα

  • ·         1989–1991: Swindon Town Football Club
  • ·         1991/92: Newcastle United Football Club
  • ·         1992/93: West Bromwich Albion Football Club
  • ·         1993/94: Tottenham Hotspur Football Club
  • ·         1995: Club Deportivo Guadalajara
  • ·         1996–1998: Shimizu S-Pulse
  • ·         1999: Croatia Zagreb (Građanski Nogometni Klub Dinamo Zagreb)
  • ·         2000/01: Yokohama Flügels-Marinos
  • ·         2001: Al-Ittihad Sports Club of Aleppo
  • ·         2002/03: Racing Club de Avellaneda
  • ·         2003–2005: Tokyo Verdy 1969 Football Club
  • ·         2006: Beitar Jerusalem Football Club
  • ·         2007: Club Atlético Huracán
  • ·         2008: Club Cerro Porteño
  • ·         2012: Football Club Machida Zelvia
  • ·         2012-       : Tottenham Hotspur Football Club (αθλητικός διευθυντής)



Τίτλοι

Ως ποδοσφαιριστής

Συλλογικοί

Με τη Tottenham
  • ·         Κύπελλο Αγγλίας: 2 (1980/81, 1981/82)
  • ·         Charity Shield: 1981
  • ·         Κύπελλο UEFA: 1983/84

Διεθνείς

Με την Αργεντινή
  • ·         Παγκόσμιο Κύπελλο: 1978

Ως προπονητής

Με τη Swindon Town
  • ·         Πρωτάθλημα Β’ Κατηγορίας Αγγλίας: 1989/90

Με τη West Bromwich Albion
  • ·         Πρωτάθλημα Γ’ Κατηγορίας Αγγλίας: 1992/93

Με τη Shimizu S-Pulse
  • ·         Yamazaki Nabisco: 1996
  • ·         Tokai Cup: 2 (1996, 1998)

Με τη Yokohama Marinos
  • ·         Yamazaki Nabisco: 2001

Με τη Tokyo Verdy
  • ·         Κύπελλο Ιαπωνίας: 2004

Προσωπικές Διακρίσεις

  • ·         Καλύτερος Προπονητής στην ιαπωνική J. League: 2004



Στοιχεία από το balleto.gr

Μοχάμετ Αλ-Ντεαγέα

Ο Σαουδάραβας τερματοφύλακας Μοχάμετ Αλ-Ντεαγέα (Mohamed Abdullaziz Al-Deayea), γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου του 1972, στο Χαΐλ, μια πόλη στη βορειοδυτική πλευρά της αραβικής χερσονήσου. Η υπέρ 20ετής επαγγελματική του καριέρα, μοιράζεται μεταξύ της της Αλ-Ταεέ του Ριάντ και της Αλ Χιλάλ. Έχοντας αγωνιστεί σε 4 Παγκόσμια Κύπελλα με την εθνική ομάδα της Σαουδικής Αραβίας, αποτελεί το «σύμβολο» του ποδοσφαίρου της χώρας του!  Κέρδισε συνολικά 178 επίσημα αναγνωρισμένες διεθνείς συμμετοχές, κατέχοντας το Παγκόσμιο Ρεκόρ Συμμετοχών για τη θέση του Τερματοφύλακα, ενώ είναι ο 2ος στη λίστα των Κορυφαίων σε οποιαδήποτε θέση! Έχει επίσης ανακηρυχθεί ως ο Κορυφαίος Ασιάτης Τερματοφύλακας του 20ου Αιώνα!


Έχει διαχωρίσει την επαγγελματική του καριέρα μεταξύ των συλλόγων της Αλ-Ταεέ του Ριάντ, από το 1989 έως το 1999 και της Αλ Χιλάλ, έως το 2010 όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Αρχικά ξεκίνησε ως παίκτης του χάντμπολ, αλλά πείστηκε να γίνει ποδοσφαιριστής από τον μεγαλύτερο αδελφό του Αμπντουλάχ (Abdullah Jamal Al-Deayea -γεν. το 1961), ο οποίος ήταν πολύ φημισμένος τερματοφύλακας στην εποχή του και είχε αναδειχθεί νικητής του ασιατικού Κυπέλλου Εθνών! Ο Μοχάμετ, κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του καριέρας έπαιξε σε 584 αγώνες! Το 2001 ήταν έτοιμος να υπογράψει συμβόλαιο με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά δεν πήρε άδεια εργασίας! Ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο στην ηλικία των 37 ετών, στις 22 Ιουνίου του 2010


Με την εθνική ομάδα της Σαουδικής Αραβίας, είχε 178 συμμετοχές, από το 1993 έως το 2006 και έχει υπερασπιστεί την εστία της σε 4 τελικές φάσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου (1994, 1998, 2002, 2006)! Έκανε το διεθνές ντεμπούτο του, στις 24 Σεπτεμβρίου του 1990, σε μια νίκη της Σαουδικής Αραβίας με 4- 0 επί του Μπαγκλαντές. Το 1996 κατέκτησε το Κύπελλο Εθνών Ασίας, όπου στον τελικό εναντίον των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων απέκρουσε πολλά πέναλτι στη διαδικασία, αναδεικνυόμενος σε ήρωα! Η μεγαλύτερη επιτυχία του με την εθνική είναι η συμμετοχή στους 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994, όταν και ηττήθηκαν από τη Σουηδία με 1-3!


Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, δέχτηκε 8 γκολ από τη Γερμανία. Έχει επίσης δεχτεί 8 γκολ από τη Βραζιλία στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 1999. Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002, ισοφάρισε τον Μεξικανό Αντόνιο Καρμπαχάλ (Antonio Carbajal) ως ο τερματοφύλακας που έχει δεχτεί τα περισσότερα γκολ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου με 25. Ήταν μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου του 2012, ο Παγκόσμιος ρέκορντμαν διεθνών συμμετοχών, χάνοντας το ρεκόρ από τον Αιγύπτιο Αχμέντ Χασάν (Ahmed Hassan)! Εξακολουθεί να είναι ο γκολκίπερ με τους περισσότερους διεθνείς αγώνες.


Στις 5 Ιανουαρίου του 2012, διοργανώθηκε ένα μεγάλο αποχαιρετιστήριο ματς προς τιμή του μεταξύ της Αλ Χιλάλ και της Γιουβέντους (1-7), το οποίο παρακολούθησαν 70.000 θεατές στο εθνικό Στάδιο της χώρας «Βασιλιάς Φαχντ»!






PALMARES

Περίοδος: Σύλλογος, Συμμετοχές (Γκολ)

Εφηβική καριέρα

  • ·         Al-Ta'ee Sport Club

Επαγγελματική καριέρα

  • ·         1989–1999: Al-Ta'ee Sport Club, 176 (0)
  • ·         1999–2010: Al-Hilal Saudi Football Club, 230 (3)

Σύνολο καριέρας: 406 (3)

Διεθνής

  • ·         1993–2006: Σαουδική Αραβία, 178 (0)


Τίτλοι

Με την Al-Ta'ee
  • ·         Πρωτάθλημα Σαουδικής Αραβίας: 1994/95

Με την Al-Hilal
  • ·         Πρωτάθλημα Σαουδικής Αραβίας: 4 (2002, 2005, 2008, 2010)
  • ·         Κύπελλο Σαουδικής Αραβίας: 7 (2000, 2003, 2005, 2006, 2008, 2009, 2010)
  • ·         Κύπελλο Εκατονταετηρίδας του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας: 1999
  • ·         Champions League Ασίας: 2000
  • ·         Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας: 2002
  • ·         Ασιατικό Super Cup: 2000
  • ·         Αραβικό Super Cup: 2001
  • ·         Κύπελλο Κυπελλούχων Αραβίας: 2000

Διεθνείς

Με τη Σαουδική Αραβία
  • ·         Παγκόσμιο Κύπελλο Εφήβων (FIFA U-17): 1989
  • ·         Κύπελλο Εθνών Ασίας: 1996
  • ·         Κύπελλο Εθνών Περσικού Κόλπου: 2 (1994, 2003)
  • ·         Κύπελλο Εθνών Αραβίας: 1998
  • ·         Ισλαμικό Κύπελλο: 2005

Προσωπικές Διακρίσεις

  • ·         Καλύτερος Τερματοφύλακας Διοργάνωσης Κυπέλλου Εθνών Ασίας: 2 (1996, 2000)
  • ·         Καλύτερος Τερματοφύλακας Διοργάνωσης Κυπέλλου Εθνών Περσικού Κόλπου: 2 (1998, 2002)
  • ·         Καλύτερος Τερματοφύλακας Διοργάνωσης Champions League Περσικού Κόλπου: 2000
  • ·         Καλύτερος Τερματοφύλακας Διοργάνωσης Αραβικού Champions League: 2001
  • ·         Καλύτερος Τερματοφύλακας Διοργάνωσης Κυπέλλου Κυπελλούχων Ασίας: 2002
  • ·         Καλύτερος Τερματοφύλακας για την Ασία στον 20ο Αιώνα από τον Διεθνή Οργανισμό Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου: 1999


Φερνάντο Κόουτο

Ο Πορτογάλος κεντρικός αμυντικός Φερνάντο Κόουτο (Fernando Manuel Silva Couto), γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου του 1969, στο Εσπίνιο, μια πόλη στα περίχωρα του Πόρτο. Κατά τη διάρκεια της 21ετούς επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, έπαιξε σε μια σειρά από κορυφαίους συλλόγους στην Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιταλία (12 σεζόν στη χώρα αυτή), εμφανιζόμενος σε σχεδόν 600 επίσημα παιχνίδια κατακτώντας το double σε κάθε ένα από τα πρωταθλήματα σ’ αυτές τις χώρες, καθώς και 3 διασυλλογικά τρόπαια της UEFA, αλλά του ξέφυγε το Τσάμπιονς Λιγκ! Μέλος της περίφημης «Χρυσής Γενιάς» του πορτογαλικού ποδοσφαίρου, θεωρείται ως ένας από τους Καλύτερους Ευρωπαίους Κεντρικούς Αμυντικούς της γενιάς του! Σε διεθνές επίπεδο, εκπροσώπησε την πορτογαλική εθνική ομάδα σε 110 παιχνίδια, συμμετέχοντας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, καθώς και σε 3 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα.


Παιδί πολυμελούς οικογένειας, ένας από τα 8 αδέλφια (!) έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην Σπόρτινγκ του Εσπίνιο και στη Λουζιτάνια της Λουρόσα. Το 1986 εντάχθηκε στις ακαδημίες της Πόρτο και 2 χρόνια αργότερα, προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα των «Δράκων». Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της πρώτης του χρονιάς πλάι στους επαγγελματίες της, πήρε μέρος μονάχα σε ένα ματς, κάνοντας ντεμπούτο στη Primeira Liga, στις 2 Ιουνίου του 1988, παίζοντας 90 λεπτά στην εκτός έδρας νίκη 1-0 επί της Ακαντέμικα. Για να πάρει παιχνίδια στα πόδια του, δόθηκε δανεικός πρώτα στην Φαμαλισάο, στη Γ’ Κατηγορία και ως παίκτης της συμμετείχε με την εθνική Νέων της πατρίδας του στο αντίστοιχο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1989, πανηγυρίζοντας μάλιστα την κατάκτηση του τροπαίου, ενώ στη συνέχεια, πήγε πάλι δανεικός στην Ακαδέμικα ντε Κοΐμπρα, στη Β’ Κατηγορία, πραγματοποιώντας σπουδαίες εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της μονοετούς θητείας του στους «φοιτητές», συμμετέχοντας σε 28 αγώνες τους με 3 γκολ. Επέστρεψε στη Πόρτο το 1990!


Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ήταν βασικότατος στην άμυνα της, καταγράφοντας 106 συμμετοχές με 19 γκολ και κερδίζοντας 2 πρωταθλήματα, ισάριθμα Κύπελλα, καθώς και δύο Σούπερ Καπ Πορτογαλίας. Αποφάσισε να ξενιτευτεί, υπογράφοντας στην ιταλική Πάρμα. Φόρεσε τη φανέλα των «παρμένσι» για δύο σεζόν, παίρνοντας μέρος σε 39 ματς με 4 γκολ και χάρηκε την κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA του 1995, εναντίον της Γιουβέντους. Επόμενος «σταθμός» του ήταν η Μπαρτσελόνα! Με τους «μπλαουγκράνα», στέφθηκε μία φορά πρωταθλητής και δύο Κυπελλούχος Ισπανίας, ενώ το 1997 κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων και το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ! Έναν χρόνο αργότερα επέστρεψε στην Ιταλία, αυτή τη φορά για λογαριασμό της Λάτσιο. 


Ο Πορτογάλος άσος αγωνίστηκε με τα χρώματα των «λατσιάλι» ούτε λίγο ούτε πολύ για 7 συνεχείς σεζόν, κατακτώντας μαζί τους το ιταλικό πρωτάθλημα του 2000, δύο Κύπελλα Ιταλίας (2000 και 2004), δύο ιταλικά Σούπερ Καπ (1998-00) και το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1999! Πήρε μέρος σε 145 αναμετρήσεις των Ρωμαίων και σημείωσε 9 γκολ! Το 2001, βρέθηκε θετικός σε έλεγχο ντόπινγκ και τιμωρήθηκε με αποκλεισμό μερικών μηνών. Το καλοκαίρι του 2005 επέστρεψε στην Πάρμα, συμμετέχοντας σε άλλα 63 παιχνίδια του συλλόγου της Εμίλια-Ρομάνια, πετυχαίνοντας ένα γκολ και ως ποδοσφαιριστής της αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, το 2008 σε ηλικία 39 ετών!


Έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας, στις 19 Δεκεμβρίου του 1990, σε ένα νικηφόρο (1-0) φιλικό με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σημείωσε το πρώτο του διεθνές γκολ, στις 24 Φεβρουαρίου του 1993, στην ήττα 1-3 από την Ιταλία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994. Έγινε ο πρώτος Πορτογάλος που έπιασε τις 100 διεθνείς συμμετοχές, στις 11 Οκτωβρίου του 2003, στη νίκη  5-3 εντός έδρας επί της Αλβανίας. Χρίστηκε 110 φορές διεθνής και έστειλε 8 φορές τη μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα. Υπήρξε εξέχον μέλος της λεγόμενης «Χρυσής Γενιάς» του πορτογαλικού ποδοσφαίρου, μαζί με τους Ζοάο Πίντο (João Pinto), Σέρτζιο Κονσεϊσάο (Sérgio Conceição), Ρούι Κόστα (Rui Costa), Λουίς Φίγκο (Luís Figo), Νούνο Γκόμεζ (Nuno Gomes), Πάουλο Σόουζα (Paulo Sousa) και άλλους, η οποία όμως δεν κατάφερε να πετύχει κάποια διεθνή διάκριση! Έπαιξε στον τελικό του Euro του 2004, το οποίο είχε φιλοξενήσει η χώρα του, όπου ηττήθηκε από την εθνική μας ομάδα. Αγωνίστηκε επίσης και σε άλλα 2 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, αυτά του 1996 και του 2000, καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002.


Έχει χρηματίσει τεχνικός διευθυντής στη Μπράγκα και για μια διετία (2012-2014) ως βοηθός προπονητή της.



PALMARES

Περίοδος: Σύλλογος, Συμμετοχές (Γκολ)

 Εφηβική καριέρα

  • ·         1985/86: Lusitânia Futebol Clube Lourosa
  • ·         1986–1988: Futebol Clube do Porto

Επαγγελματική καριέρα

  • ·         1988: Futebol Clube do Porto, 1 (0)
  • ·         1988/89: Futebol Clube de Famalicão, 0 (0)
  • ·         1989/90: Associação Académica de Coimbra – Organismo Autónomo de Futebol, 23 (2)
  • ·         1990–1994: Futebol Clube do Porto, 106 (19)
  • ·         1994–1996: Società Sportiva Dilettantistica Parma Calcio 1913, 39 (4)
  • ·         1996–1998: Futbol Club Barcelona, 44 (0)
  • ·         1998–2005: Società Sportiva Lazio, 145 (9)
  • ·         2005–2008: Società Sportiva Dilettantistica Parma Calcio 1913, 63 (1)

Σύνολο καριέρας: 421 (35)

Διεθνής

  • ·         1989/90Εθνική Νέων Πορτογαλίας, 7 (1)
  • ·         1990–2004: Πορτογαλία, 110 (8)

Προπονητική καριέρα

  • ·         2012–2014: Sporting Clube de Braga (βοηθός)

Τίτλοι

Συλλογικοί

Με τη Porto
  • ·         Πρωτάθλημα Πορτογαλίας: 3 (1987/88, 1991/92, 1992/93)
  • ·         Κύπελλο Πορτογαλίας: 3 (1987/88, 1990/91, 1993/94)
  • ·         Σούπερ Καπ Πορτογαλίας: 2 (1991, 1994)

Με τη Parma
  • ·         Κύπελλο UEFA: 1994/95

Με τη Barcelona
  • ·         Πρωτάθλημα Ισπανίας: 1997/98
  • ·         Κύπελλο Ισπανίας: 2 (1996/97, 1997/98)
  • ·         Σούπερ Καπ Ισπανίας: 1996
  • ·         Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης: 1996/97
  • ·         Ευρωπαϊκό  Super Cup: 1997

Με τη Lazio
  • ·         Πρωτάθλημα Ιταλίας: 1999–2000
  • ·         Κύπελλο Ιταλίας: 2 (1999–2000, 2003/04)
  • ·         Σούπερ Καπ Ιταλίας: 2 (1998, 2000)
  • ·         Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης: 1998/99
  • ·         Ευρωπαϊκό Super Cup: 1999

Διεθνείς

Με τη Πορτογαλία
  • ·         Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων: 1989
  • ·         Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: φιναλίστ το 2004



Στοιχεία από το balleto.gr