Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Μάριο Κέμπες: El Matador!

Ο Αργεντίνος κεντρικός επιθετικός Μάριο Κέμπες (Mario Alberto Kempes Chiodi) γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1954 στην Μπελ Βιλ, μια μικρή πόλη στην επαρχία της Κόρδοβα, στην κεντρική Αργεντινή. Ο πατέρας του, Μάριο, που ήταν κι αυτός ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, τον ενέπνευσε για να παίξει ποδόσφαιρο από πολύ μικρή ηλικία. Μόλις στα επτά του χρόνια, άρχισε να παίζει σε μια ομάδα νέων και στα 14 του γράφτηκε στα τμήματα υποδομής της Ταγιέρες της Κόρδοβα. Ένας παραγωγικότατος σκόρερ, σε συλλογικό επίπεδο είναι πιο γνωστός για την αγωνιστική του παρουσία για τη Βαλένθια, τερματίζοντας Πρώτος Σκόρερ στην ισπανική La Liga 2 φορές, σκοράροντας 116 γκολ σε 184 παιχνίδια πρωταθλήματος για τον σύλλογο. Σε διεθνές επίπεδο, ήταν ο κομβικός παίκτης της Αργεντινής στο νικηφόρο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, όπου σκόραρε δύο φορές στο τελικό  και κέρδισε το Χρυσό Παπούτσι ως Κορυφαίος Σκόρερ του τουρνουά. Κέρδισε επίσης την Χρυσή Μπάλα για τον Καλύτερο Παίκτη του τουρνουά, καθιστώντας τον έναν από τα μόλις 3 ποδοσφαιριστές που έχουν κερδίσει και τα τρία τρόπαια σε μια μόνο διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου, μαζί με τον Γκαρίντσα (Garrincha) το 1962 και τον Πάολο Ρόσι (Paolo Rossi) το 1982. Αναδείχθηκε  Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς στη Νότια Αμερική το 1978 και το 2004, ονομάστηκε από τον Πελέ (Edson Arantes do Nascimento, “Pelé”) στον κατάλογο «FIFA 100” με τους 125 Μεγαλύτερους Εν Ζωή Ποδοσφαιριστές του Κόσμου, στο πλαίσιο των εορτασμών της εκατονταετηρίδας της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας. 
 
Η ομάδα της Instituto Atlético Central Córdoba που κέρδισε την Liga Cordobesa του 1972. Μπροστά δεξιά ο Αρντίλες, μπροστά τρίτος από δεξιά ο Κέμπες.

Ξεκίνησε επαγγελματικά το ποδόσφαιρο, το 1973. Ο «Marito», πολύ σύντομα έδειξε ότι ήθελε να ακολουθήσει τα χνάρια του πατέρα του, επίσης Μάριο Αλμπέρτο, που ήταν και αυτός ποδοσφαιριστής στα νιάτα του και είχε ξεκινήσει από τις ακαδημίες της Νιούελς Ολντ Μπόις. Έτσι λοιπόν, ο μικρός Κέμπες άρχισε τη δική του καριέρα από τα τμήματα υποδομής της Ταγιέρες ντε Κόρδοβα, όπου είχε συμπαίκτη του τον Οσβάλντο Αρντίλες (Osvaldo César Ardiles). Σε ηλικία 17 ετών παρουσιάστηκε μαζί με άλλους υποψήφιους στο γήπεδο της Ινστιτούτο Ατλέτικο για να δοκιμαστεί. Ο διάλογος ανάμεσα στον Κέμπες και τον προπονητή της Ινστιτούτο, Αρμάντο Ροντρίγκες (Armando Rodriguez), είναι αυθεντικός:

Η ομάδα της Instituto Atlético Central Córdoba το 1973.
Πίσω, από αριστερά: Περιότ, Ολμέδο, Καρβάγιο, Ανέγι, Μοντόγια, Μογιάνο.
Μπροστά, από αριστερά: Σαλδάνο, Αρντίλες, Κέμπες, Μπελτράν, Γουίλινγκτον.
«Ονομάζεσαι;»
  • «Κάρλος Αγκιλέρα, από την Μπελ Βιλ».
«Γνωρίζεις κάποιον Κέμπες που μένει εκεί και λένε ότι είναι φαινόμενο; Ζητάνε ένα καράβι λεφτά για να μου τον φορτώσουν».
  • «Όχι κύριε, δεν τον γνωρίζω».

Ο Μάριο προτίμησε να πει ψέματα, έχοντας ενημερωθεί από πριν ότι ο προπονητής της Ινστιτούτο δεν πολυπίστευε όσα του είχαν πει για τον πιτσιρικά που διέπρεπε στην Ταγιέρες. Λίγη ώρα αργότερα πετύχαινε 2 γκολ στο πρώτο τέταρτο του ματς και άλλα τρία στα επόμενα δυο παιχνίδια δοκιμής και ο Ροντρίγκες ζήτησε την απόκτησή του!

Ο Μάριο Κέμπες με τη φανέλα της Ροσάριο Σεντράλ (1975)

Υπέγραψε τον Μάρτιο του 1972 στην Ινστιτούτο, με τον πατέρα του να βάζει τον εξής όρο: ο μικρός θα έμενε σπίτι του στην Μπελ Βιλ και θα πήγαινε στην Κόρδοβα μόνο τις ημέρες των αγώνων. Ο Μάριο στην πρώτη του σεζόν στο τοπικό πρωτάθλημα της Κόρδοβα έσπασε τα κοντέρ! Σκόραρε απέναντι σε όλους τους αντίπαλους, φτάνοντας τα 78 τέρματα σε 81 ματς! Η Ινστιτούτο κέρδισε, μετά από 6 χρόνια, την Liga Cordobesa και απέκτησε το δικαίωμα να αγωνιστεί στο εθνικό πρωτάθλημα του 1973. Έκανε την παρθενική του εμφάνιση στην Α’ Εθνική της Αργεντινής τον Οκτώβριο του 1973 απέναντι στην Νιούελς Ολντ Μπόις και 4 μέρες αργότερα πέτυχε το πρώτο του γκολ εναντίον της Ρίβερ Πλέιτ. Ολοκλήρωσε τη σεζόν στην 3η θέση των σκόρερ. Στο τέλος του 1973 κλήθηκε για πρώτη φορά και στην Εθνική. Η Ινστιτούτο τον πούλησε τελικά το 1974 στην Ροζάριο Σεντράλ αντί 160.000 δολαρίων, στην πιο ακριβή τότε μεταγραφή στην ιστορία της Αργεντινής, ενώ ο Μάριο, μόλις στα 19 του, έγινε ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης στη χώρα του! Στα δυο χρόνια που αγωνίστηκε στην Ροσάριο, φρόντισε να κάνει απόσβεση των χρημάτων που πληρώθηκαν γι’ αυτόν, σημειώνοντας 85 γκολ σε 107 συμμετοχές. Το καλοκαίρι του 1976 η Βαλένθια πλήρωσε 600.000 δολάρια για να τον αποκτήσει, σπάζοντας για μια ακόμα φορά το ρεκόρ μεταγραφής Αργεντίνου παίκτη. Πριν τον παραχωρήσει, η Ροσάριο, έθεσε το θέμα σε ψηφοφορία ανάμεσα στα μόνιμα μέλη του συλλόγου. Ψήφισαν 1199 και από αυτούς οι 967 του επέτρεψαν να φύγει και να κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του!

Ο Μάριο Κέμπες έφτασε το καλοκαίρι του 1976 στη Βαλένθια.

Ο Κέμπες έφτασε στη Βαλένθια χάρις στα χαρτάκια με τα στατιστικά που έκοβε κάθε εβδομάδα από τα αθλητικά περιοδικά ο τεχνικός διευθυντής του συλλόγου, Μπερναρντίνο Πέρεθ (Bernardino Pérez Elizarán, “Pasieguito”). Ο Πέρεθ είχε εντυπωσιαστεί από τη συχνότητα με την οποία πετύχαινε γκολ ο Κέμπες στην Ροσάριο Σεντράλ. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε η ευκολία να ενημερωθείς και πολύ περισσότερο να δεις έναν ποδοσφαιριστή που αγωνιζόταν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, έτσι λοιπόν, ο Πέρεθ αποφάσισε να ταξιδέψει στην Αργεντινή για να παρακολουθήσει από κοντά επί 2 εβδομάδες τον Μάριο, ο οποίος ήδη ήταν γνωστός με το προσωνύμιο «Matador», δηλαδή «Ο Δολοφόνος» (προέρχεται από τον ταυρομαχικό όρο matador, που αναφέρεται σε εκείνον που έχει κερδίσει το δικαίωμα να σκοτώσει τον ταύρο, τον επικεφαλής ταυρομάχο). Του το είχε «κολλήσει» ο δημοσιογράφος του ραδιοφώνου, ο Χοσέ Μαρία Μουνιόθ (José María Muñoz), σε μια περιγραφή ενός γκολ του Κέμπες σε αγώνα της Ροσάριο με την Μπόκα Τζούνιορς. Είναι περιττό να προσθέσουμε ότι βλέποντας από κοντά τον Μάριο, ο Πέρεθ δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά και αμέσως ξεκίνησε τις επαφές με τη διοίκηση της «Canalla». Ο Κέμπες ήταν τότε – και συνεχίζει να είναι μέχρι και σήμερα – ο μεγαλύτερος παίκτης που είχε παίξει στη Βαλένθια! Η παρουσία του στο «Μεστάγια» σήμαινε όχι μόνο ένα ποιοτικό άλμα για την λεβαντίνικη ομάδα, αλλά και μια πραγματική «διεθνοποίηση».
 
Τα δυο μεγάλα αστέρια της Βαλένθια τη διετία 1978-80: ο Μάριο Κέμπες μαζί με τον Δυτικογερμανό Ράινερ Μπόνοφ.

Ήταν καλοκαίρι του 1976 και ο νεοαποκτηθείς Κέμπες θα παρουσιαζόταν για πρώτη φορά στον κόσμο της Βαλένθια, στο Trofeo Naranja, ένα καλοκαιρινό τουρνουά που διοργανώνουν οι «Τσε» κάθε χρόνο από το 1970 και μετά. Οι γηπεδούχοι αντιμετώπιζαν την ΤΣ.Σ.ΚΑ Σόφιας και η απόδοση του Μάριο ήταν μέτρια, αφού ο Αργεντίνος ήταν σαφώς επηρεασμένος από το μεγάλο ταξίδι και την αλλαγή κλίματος. Από τον βαρύ χειμώνα του Ροζάριο στον καύσωνα της Μεσογείου, συν το περιστατικό στη διάρκεια των ιατρικών εξετάσεων. Εκεί όπου σε μια ακτινογραφία φάνηκαν στο στομάχι του μαύροι λεκέδες, οι οποίοι τελικά αποδείχτηκε πως ήταν σφαιρίδια από σκάγια που είχαν μείνει μέσα σε ένα ορτύκι, το οποίο έφαγε ο Κέμπες σε ένα εστιατόριο της Μοτίγια ντε Παλανκάρ, μιας πόλης στην Καστίγια λα Μάντσα, όπου είχαν σταματήσει οι άνθρωποι του συλλόγου που είχαν πάει να υποδεχτούν τον Αργεντίνο στη Μαδρίτη, στην επιστροφή τους προς τη Βαλένθια!!! Στρεσαρισμένος από όλα αυτά, ήταν μάλλον φυσιολογικό να χάσει σε εκείνο το ματς 5 μεγάλες ευκαιρίες για γκολ και να στείλει άουτ ένα πέναλτι!
 
Στιγμιότυπο από τον τελικό του Copa del Rey 1978/79 ανάμεσα στη Ρεάλ και τη Βαλένθια.
Οι «νυχτερίδες» κέρδισαν 2-0 με ισάριθμα γκολ του Κέμπες, ο οποίος διεκδικεί εδώ μια κεφαλιά (30/6/1979).

Η κερκίδα του «Μεστάγια» τον αποδοκίμασε με σφυρίγματα και ο κόσμος τον αποκαλούσε «burro» (γαϊδούρι) σε όλη τη διάρκεια του ματς! Ο πρόεδρος Ράμος Κόστα (José Ramos Costa) κοιτούσε απελπισμένος την σούπερ μεταγραφή του και έψαχνε στο πάλκο τον τεχνικό του διευθυντή, Μπερναρντίνο Πέρεθ, σα να ήθελε να τον ρωτήσει «τι μου κουβάλησες εδώ;». Ο Πέρεθ δεν είπε τίποτα τότε. Σήμερα θα μπορούσε να απαντήσει ότι έφερε τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή στην ιστορία της Βαλένθια. Αυτόν που ο κόσμος, λίγες εβδομάδες μετά το φιάσκο της πρεμιέρας στο «Μεστάγια», θα τον έκανε το μεγαλύτερο είδωλό του, τραγουδώντας το θρυλικό σύνθημα «no diga Kempes, diga  gol!» (μη λες Κέμπες, λέγε γκολ)
 
Το 1981 ο Κέμπες άφησε για ένα χρόνο τη Βαλένθια και αγωνίστηκε στη 
Ρίβερ Πλέιτ, με την οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Αργεντινής.

Η Βαλένθια ήταν ήδη από δεκαετίες πριν, ένας σύλλογος ιστορικός με τρόπαια και τίτλους, όμως παρά το γεγονός ότι φιλοξενούσε στο μουσείο της δυο Κύπελλα Εκθέσεων, ήταν με την παρουσία του «Ματαδόρ» που άνοιξε πραγματικά τα σύνορά της και έγινε παγκοσμίως γνωστή, αφού σε τελική ανάλυση είχε στις τάξεις της τον κορυφαίο εκείνη την εποχή ποδοσφαιριστή του κόσμου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι με τον Κέμπες κατέκτησε τον σημαντικότερο τίτλο της ιστορίας της, το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1980. Ένας τελικός, στον οποίο ο «φονιάς» απέδειξε πόσο πολύ αγαπούσε την ομάδα, πράγμα που πλήρωσε ακριβά στη συνέχεια. Και το λέμε αυτό, γιατί από εκείνο το παιχνίδι ξεκίνησε η μεγάλη περιπέτεια των τραυματισμών για τον Αργεντίνο. Πριν τον τελικό με την Άρσεναλ στο «Χέιζελ» των Βρυξελλών, ο Κέμπες δεν ήταν σε κατάσταση να αγωνιστεί. Το γόνατό του ήταν πρησμένο και η συμμετοχή του ήταν αμφίβολη μέχρι την τελευταία στιγμή. Τελικά έπαιξε, αλλά δεν «ακούμπησε» μπάλα στα 90 λεπτά του αγώνα, ούτε στην παράταση, χάνοντας μάλιστα το δικό του – πρώτο – πέναλτι στη διαδικασία της «ρώσικης ρουλέτας»!
 
Τη διετία 1984-1986 ο Κέμπες αγωνίστηκε στην Έρκουλες του Αλικάντε, 
την οποία βοήθησε να παραμείνει στην Πριμέρα Ντιβισιόν. 
Εδώ, από αγώνα της Έρκουλες με αντίπαλο τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Τι είχε συμβεί; Πριν το ματς, ο προπονητής της Βαλένθια, ο εμβληματικός Αλφρέδο Ντι Στέφανο (Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé), του ζήτησε να αγωνιστεί! Του εξήγησε ότι η παρουσία του στο γήπεδο, θα έκανε τους αμυντικούς της Άρσεναλ να έχουν συνεχώς το μυαλό τους σε εκείνον, αφήνοντας παράλληλα ελεύθερους χώρους στους υπόλοιπους παίκτες των «νυχτερίδων». Και ο Κέμπες, ολόκληρος Πρωταθλητής Κόσμου, δεν είπε όχι στον συμπατριώτη του τεχνικό. Στην πραγματικότητα, ο Μάριο είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο απαιτητικό είναι το κοινό του «Μεστάγια». Αλλά και συγχρόνως, πόσο λατρεύει εκείνους τους παίκτες που τα δίνουν όλα για την Βαλένθια.
 
Η φανέλα του Κέμπες με το νούμερο «10» συνεχίζει να πουλιέται ακόμα και σήμερα στις μπουτίκ της Βαλένθια!

Σε 19 χρόνια επαγγελματικής καριέρας, πέρασε από 3 συλλόγους στην Αργεντινή, την Ινστιτούτο, τη Ροζάριο Σεντράλ και τη Ρίβερ Πλειτ, 2 στην Ισπανία, τη Βαλένθια και τη Χέρκουλες, βοηθώντας την μάλιστα τα μέγιστα ώστε να παραμείνει στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, 3 στην Αυστρία, τη Φιρστ Βιένα, τη Σεντ Πόλτεν και την Κρέμσερ, μια στη Χιλή, την Φερνάντεζ Βιάλ, ομάδα 2ης  κατηγορίας και την Πελίτα Γιάγια στην Ινδονησία (!!!) με την οποία κρέμασε οριστικά τα παπούτσια του. Σε 591 επίσημα παιχνίδια σημείωσε 327 γκολ. Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τα 20 που πέτυχε στις 43 συμμετοχές του με την Εθνική Αργεντινής, με την οποία πήρε μέρος σε 3 Μουντιάλ, αυτά του 1974, του 1978 και του 1982. Τα 6 από αυτά, τα πέτυχε στο Μουντιάλ του 1978, όπου εκτός από Παγκόσμιος Πρωταθλητής, ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ και καλύτερος παίκτης του τουρνουά. Είναι σίγουρο ότι θα είχε πάρει και τη Χρυσή Μπάλα εκείνης της χρονιάς, αλλά τότε το «France Football» βράβευε μόνο παίκτες που είχαν γεννηθεί στην Ευρώπη. Σε συλλογικό επίπεδο τώρα, ο Κέμπες κατέκτησε 3 τίτλους με τη Βαλένθια, το ισπανικό Κύπελλο της περιόδου 1978/79, το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης του 1979/80 και το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ της ίδιας χρονιάς. Ανακηρύχθηκε δυο συνεχόμενες σεζόν πρώτος σκόρερ στην Πριμέρα Ντιβισιόν και κέρδισε ένα Πρωτάθλημα στην Αργεντινή, με την Ρίβερ και προπονητή τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο.
 
Η Εθνική Αργεντινής στο Μουντιάλ του 1978. (Αργεντινή – Ιταλία 0-1, 10/6/1978).  
Πάνω, από αριστερά: Πασαρέλα, Μπερτόνι, Ολγκίν, Ταραντίνι, Κέμπες, Φιγιόλ.
Κάτω, από αριστερά: Γκαγιέγο, Αρντίλες, Βαλένσια, Ορτίς, Γκαλβάν 

Ο Μάριο Κέμπες υπήρξε ένας ψηλός, μυώδης επιθετικός, με τάση να παίρνει κιλά, γι’ αυτό και σε όλη του την καριέρα πρόσεχε πάντοτε τη διατροφή του. Σήμα κατατεθέν του ήταν φυσικά τα μακριά μαλλιά του, ενώ ήταν τρομερά δυνατός και ασταμάτητος στις επελάσεις του! Σε μια από αυτές σημείωσε το ένα από τα δυο του γκολ στον τελικό του Μουντιάλ της Αργεντινής απέναντι στην Ολλανδία, ξεπερνώντας τους αμυντικούς για να σουτάρει στον Γιαν Γιόνγκμπλουντ (Jan Jongbloed) και στη συνέχεια, αποφεύγοντας τους Βιμ Σουρμπίρ (Wim Suurbier) και Γιαν Πούρτβλιτ (Jan Poortvliet), για να σπρώξει τη μπάλα στα δίχτυα με τις τάπες.


Με μια άλλη επέλαση σημείωσε το δεύτερο γκολ στον τελικό του ισπανικού Κυπέλλου το 1979 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης στο «Βιθέντε Καλντερόν», ξεπερνώντας τους Βιθέντε Ντελ Μπόσκε (Vicente del Bosque) και Ισιντόρο Σαν Χοσέ (Isidoro San José), πριν εκτελέσει τον Μαριάνο Γκαρθία Ραμόν (Mariano García Remón). Ο Κέμπες ήταν ένας παίκτης με ταλέντο και ακρίβεια. Ο Πελέ (Edson Arantes do Nascimento, “Pelé”) τον έχει περιγράψει ως εξής: «Παίζει σε όλο το γήπεδο. Διαθέτει αυτή την απίστευτη ενέργεια που τον κάνει να αμύνεται τη μια στιγμή και την επόμενη να βρίσκεται στη σωστή θέση για να σκοράρει, σπρωγμένος από αυτή την ακόρεστη όρεξή του για δίχτυα».


Και ήταν αυτή η τρομερή, φυσική του δύναμη που μπήκε στο στόχαστρο του βραζιλιάνικου Τύπου τις παραμονές του αγώνα της «σελεσάο» με την Αργεντινή, στο Μουντιάλ του 1978, με την κατηγορία ότι ο Κέμπες ίσως παίρνει αναβολικά. Την απάντηση την έδωσε όχι κάποιος Αργεντίνος, αλλά ο ίδιος ο Πελέ: «Πού θα καταλήξει το ποδόσφαιρο αν κάθε φορά που έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο της φύσης, το κατηγορούμε ότι χαπακώνεται;». Δεν ήταν όμως μόνο η δύναμη που χαρακτήριζε τον Κέμπες, αλλά και τα γούρια του μέσα και έξω από το γήπεδο. Ένα από αυτά ήταν ότι ξύριζε το μουστάκι του δυο ώρες πριν από κάθε παιχνίδι. Η ιστορία αυτή ξεκίνησε στο Μουντιάλ της Αργεντινής, πριν τον αγώνα της «αλμπισελέστε» με την Πολωνία, στη 2η φάση της διοργάνωσης. Ο «ματαδόρ» δεν είχε σκοράρει στα τρία πρώτα ματς του τουρνουά στους ομίλους και ο Σεζάρ Λουίς Μενότι (César Luis Menotti) προπονητής του στο Μουντιάλ του 1978, τον πλησίασε και του είπε: «Μάριο, ξυρίσου μήπως και αλλάξει το γούρι!».


Ο Κέμπες ξυρίστηκε και πέτυχε 2 γκολ εναντίον των Πολωνών! Άλλη «παραξενιά» ήταν η λευκή ταινία, την οποία έδενε ακριβώς κάτω από το δεξί του γόνατο. Αυτή είχε ξεκινήσει από έναν αγώνα της Βαλένθια με τη Ράγιο Βαγεκάνο στο «Μεστάγια», τη σεζόν 1977/78. Παιζόταν ο τίτλος του πρώτου σκόρερ στην Πριμέρα με τον Σαντιλιάνα (Carlos Alonso González, “Santillana”) της Ρεάλ. Σε εκείνο το ματς ο Κέμπες είχε αισθανθεί ένα «τσίμπημα» στο γόνατο και είχε δεχτεί τις πρώτες βοήθειες από τον γιατρό της ομάδας, ο οποίος του είχε τοποθετήσει πρόχειρα τη λευκή αυτοκόλλητη ταινία. Ο «εκτελεστής» επέστρεψε στον αγωνιστικό χώρο, πέτυχε 4 (!) γκολ και ξεπέρασε τον Σαντιλιάνα κερδίζοντας το «Pichichi»!

Ο Κέμπες ποζάρει με το χρυσό παπούτσι (πρώτος σκόρερ του Μουντιάλ) και τη 
Χρυσή Μπάλα (κορυφαίος παίκτης του τουρνουά).


Παρότι υπήρξε μια τεράστια ποδοσφαιρική προσωπικότητα, ήταν πάντα μετριόφρων και πάντα χαμηλών τόνων σε όλη την καριέρα του, μη «βοηθώντας» έτσι και ο ίδιος στο να πρωταγωνιστήσει έξω από τα γήπεδα.  Ο Σέσαρ Λουίς Μενότι, προλογίζοντας τη βιογραφία του Κέμπες, γράφει χαρακτηριστικά: «Θυμάμαι ότι μέσα στην τρέλα των πανηγυρισμών για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με πλησίασε ο Μάριο και μου είπε: “Ευχαριστώ που με καλέσατε Σέσαρ. Όλο αυτό το χρωστάω σε σας.” Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν αυτός ευγνώμων σε μένα!». Και ένας ακόμα λόγος για τον οποίο «ξεθώριασε» στην πορεία του χρόνου η προσφορά του, είναι ότι «διάδοχός» του υπήρξε ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα (Diego Armando Maradona), ο παίκτης που έλαμψε όχι μόνο στην Αργεντινή, αλλά έγινε σημείο αναφοράς στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.


Οι δυο τους συνυπήρξαν στην «αλμπισελέστε», δεν αγωνίστηκαν παρέα στο Μουντιάλ του 1978, αφού ο Ντιέγο κόπηκε τελικά από τον Μενότι, όμως έπαιξαν μαζί στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας το 1982. Επίσης, τη σεζόν 1981/82 βρέθηκαν αντίπαλοι σε 5 «clásicos» ανάμεσα στην Μπόκα και τη Ρίβερ. Εκεί, ο Μαραντόνα σημείωσε συνολικά 5 γκολ έναντι 3 του Κέμπες, όμως ο τελευταίος πέτυχε μια νίκη περισσότερη. Οι σχέσεις τους ήταν πάντοτε οι καλύτερες, ήταν φανερή η χημεία ανάμεσά τους. Ο Ντιέγο σεβόταν απεριόριστα τον προκάτοχό του που ήταν είδωλο σε μια χώρα, η οποία ζούσε και ανέπνεε για το ποδόσφαιρο. Διηγείται ο Κέμπες στην αυτοβιογραφία του, ότι λίγες μέρες μετά τη μεταγραφή του στη Ρίβερ Πλέιτ, ήρθε ο Μαραντόνα από το ξενοδοχείο του, τον πήρε μαζί με την οικογένειά του και τους πήγε στο σπίτι του για να τους κάνει το τραπέζι!

Μάριο Κέμπες και Ντιέγκο Μαραντόνα, δυο είδωλα για τους Αργεντίνους.

Όταν ολοκλήρωσε την καριέρα του, έκανε μια προσπάθεια να ασχοληθεί με την προπονητική, χωρίς όμως να τα καταφέρει. Οι επιλογές του ήταν μάλλον απίθανες, αφού εργάστηκε στην Αλβανία, την Ινδονησία, τη Βενεζουέλα και τη Βολιβία! Όταν κατάλαβε πως δεν του ταίριαζε το επάγγελμα, στράφηκε στη δημοσιογραφία και σήμερα είναι σχολιαστής και αναλυτής ποδοσφαίρου στο γνωστό μας ESPN.



PALMARES


Περίοδος: Σύλλογος, Συμμετοχές (Γκολ)

Εφηβική καριέρα

  • Instituto Atlético Central Córdoba

Επαγγελματική καριέρα

  • 1970–1973: Instituto Atlético Central Córdoba, 13 (11)
  • 1974–1976: Club Atlético Rosario Central, 107 (85)
  • 1976–1981: Valencia Club de Fútbol, 142 (95)
  • 1981/82: Club Atlético River Plate, 29 (15)
  • 1982–1984: Valencia Club de Fútbol, 42 (21)
  • 1984–1986: Hércules de Alicante Club de Fútbol, 38 (10)
  • 1986/87: First Vienna Football Club 1894, 20 (7)
  • 1987–1990: Sportklub Niederösterreich St. Pölten, 96 (34)
  • 1990–1992: Kremser Sportclub, 39 (7)
  • 1992/93: Club Deportivo Corporación Arturo Fernandez Vial, 11 (5)
  • 1993/94: Pelita Jaya (Ινδονησία), 18 (12)

Σύνολο καριέρας: 555 (300)

Διεθνής

  • 1973–1982: Αργεντινή, 43 (20)

Προπονητική καριέρα

  • 1995–1996: Pelita Jaya
  • 1996: Klubi Sportiv Lushnja (Αλβανία)
  • 1997/98: Asociación Civil Club Deportivo Mineros de Guayana (Βενεζουέλα)
  • 1999: Club The Strongest (Βολιβία)
  • 2000: Club Social, Cultural y Deportivo Blooming (Βολιβία)
  • 2000/01: Club Independiente Petrolero (Βολιβία)

Ο Κέμπες αποθεώνεται από το κοινό του «Μεστάγια» περνώντας μέσα από το 
«pasillo» που έχουν δημιουργήσει οι παλιοί συμπαίκτες του στη Βαλένθια, 
μαζί με τα πιτσιρίκια των ακαδημιών (3/12/2011).

Τίτλοι


Συλλογικοί

Με τη Valencia
  • Κύπελλο Ισπανίας: 1978/79
  • Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης: 1979/80
  • Ευρωπαϊκό  Super Cup: 1980

Με τη River Plate
  • Πρωτάθλημα Αργεντινής: 1981 Nacional
Ο Κέμπες τότε και ο Κέμπες σήμερα.
Η τεράστια φωτογραφία του μύθου της Βαλένθια
δεσπόζει στο προπονητικό κέντρο της Πατέρνα για
να θυμίζει σε όλους όσους αγωνίζονται στην ομάδα
ποιος είναι ο Μεγαλύτερος Παίκτης που
φόρεσε ποτέ τη φανέλα των «τσε».

Διεθνείς


Με την Αργεντινή
  • Παγκόσμιο Κύπελλο: 1978

Προσωπικές Διακρίσεις


  • Πρώτος Σκόρερ Πρωταθλήματος Αργεντινής: 2 (1974 Nacional, 1976 Metropolitano)
  • Πρώτος Σκόρερ Πρωταθλήματος Ισπανίας (Pichichi Trophy): 2 ( 1976/77, 1977/78)
  • Πρώτος Σκόρερ Διοργάνωσης Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1978
  • Καλύτερος Παίκτης Διοργάνωσης Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1978
  • Μέλος Ιδανικής 11άδας Διοργάνωσης Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1978
  • Καλύτερος Παίκτης της Χρονιάς για τη Νότια Αμερική: 1978
  • Πρώτος Σκόρερ Διοργάνωσης Κυπέλλου Κυπελλούχων: 1979/80
  • Μέλος της λίστας των 125 Εν Ζωή Καλύτερων Παικτών του Κόσμου που συνέταξε το 2004 ο Πελέ για τα 100 Χρόνια της FIFA 100
  • Στη θέση # 23 ως Καλύτερος Νοτιοαμερικάνος ποδοσφαιριστής για τον 20ο Αιώνα: 2006
  • Χρυσό Παπούτσι ως Ένας Θρύλος του Ποδοσφαίρου: 2007


ΠΗΓΗ: sport24.gr

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Αλφρέδο Ντι Στέφανο: Το Ξανθό Βέλος

Ο Αργεντίνος, που αργότερα έλαβε και την ισπανική υπηκοότητα, επιθετικός Αλφρέδο Ντι Στέφανο (Alfredo Stefano Di Stefano Laulhé), γεννήθηκε στο προάστιο Μπαράκας του Μπουένος Άιρες, στις 4 Ιουλίου του 1926. Έχει κληθεί ο Καλύτερος, Πληρέστερος και με την Μεγαλύτερη Επιρροή στο παιχνίδι, ποδοσφαιριστής Όλων των Εποχών. Είναι ο ποδοσφαιριστής-συνώνυμο της Ρεάλ Μαδρίτης και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κυριαρχία της από τις Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, περίοδο κατά την οποία ο σύλλογος κατέκτησε το τρόπαιο σε 5 διαδοχικές εποχές από το 1956. Μαζί με τον Φρανσίσκο Χέντο (Francisco Gento) και τον Χοσέ Μαρία Ζαράγκα (José María Zarraga), ήταν ο ένας από τους μόλις τρεις παίκτες που έπαιξαν ρόλο και στις πέντε νίκες, πετυχαίνοντας γκολ σε καθένα από τους 5 τελικούς. Αγωνίστηκε σε διεθνές επίπεδο, ως επί το πλείστον για την Ισπανία μετά τη μετακίνηση στη Μαδρίτη, αγωνιζόμενος επίσης και για την Αργεντινή, αλλά και την Κολομβία.


Με το παρατσούκλι «Saeta Rubia» (Το Ξανθό Βέλος), ήταν ένας δυνατός, γρήγορος, πολύ ικανός και παραγωγικός επιθετικός, με μεγάλη αντοχή, τακτική ευελιξία, δημιουργικότητα και τακτική ευφυΐα, που μπορούσε παίξει σχεδόν οπουδήποτε στον αγωνιστικό χώρο. Σήμερα, είναι ο 6ος Υψηλότερος Σκόρερ στην κορυφαία κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος και ο 3ος Υψηλότερος για τη Ρεάλ Μαδρίτης Όλων των Εποχών, με 216 γκολ σε 282 αγώνες πρωταθλήματος μεταξύ 1953 και 1964. Είναι ο Κορυφαίος Σκόρερ της «Βασίλισσας» στην ιστορία των ντέρμπι El Clásico εναντίον της Μπαρτσελόνα.


Τον Νοέμβριο του 2003, στο πλαίσιο των εορτασμών του Ιωβιλαίου (πεντηκονταετηρίδα) της UEFA, επιλέχτηκε ως ο Χρυσός Παίκτης της Ισπανίας από τη Βασιλική Ισπανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, όντας ο Σημαντικότερος παίκτης τους τα τελευταία 50 χρόνια. Το 2004, ονομάστηκε από τον Πελέ (Edson Arantes do Nascimento, “Pelé”) στον κατάλογο «FIFA 100», των 125 Εν Ζωή Μεγαλύτερων Ποδοσφαιριστών του Κόσμου, στο πλαίσιο των εορτασμών της εκατονταετηρίδας της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας, ενώ ο ίδιος ο «Βασιλιάς», τον Σεπτέμβριο του 2009, είπε ότι ο Ντι Στέφανο είναι ο Καλύτερος Αργεντίνος Ποδοσφαιριστής «ποτέ». Ψηφίστηκε 4ος, πίσω από τον Πελέ, τον Ντιέγκο Μαραντόνα (Diego Maradona) και ton Γιόχαν Κρόιφ (Johan Cruyff), σε μια ψηφοφορία που οργανώθηκε από τo γαλλικό περιοδικό “France Football”, το οποίο ζήτησε τη γνώμη από τους πρώην Νικητές του βραβείου της Χρυσής Μπάλας για την εκλογή του Ποδοσφαιριστή του Αιώνα.


Το 2008, τιμήθηκε τόσο από την UEFA, όσο και τη Ρεάλ Μαδρίτης με το Ειδικό Βραβείο Προέδρου που θεσμοθετείται από τη FIFA σε μια τελετή στη Μαδρίτη, όπου επίσης παρουσιάστηκε ένα άγαλμά του. Στη συνέχεια, ο πρόεδρος της UEFA, ο Μισέλ Πλατινί (Michel Platini), ονόμασε τον Ντι Στέφανο ως «τον Μεγαλύτερο ανάμεσα στους Μεγάλους», ενώ οι σύγχρονοί του Εουσέμπιο (Eusébio) και Ζιστ Φοντέν (Just Fontaine) τον χαρακτήρισαν ως  «Ο Πιο Πλήρης Ποδοσφαιριστής Στην Ιστορία Του Παιχνιδιού».


Με ιταλικές ρίζες από την πλευρά του πατέρα του και γαλλοϊρλανδικές από την πλευρά της μητέρας του, ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας. Ένα αγοράκι που αποτελούσε δώρο για τους γονείς του, καθώς μόλις μεγάλωνε λιγάκι θα μπορούσε να προσφέρει σημαντική βοήθεια στις δουλειές του κτήματος. Πολλά χρόνια αργότερα, όταν ο πιτσιρικάς είχε γίνει πια ένας από τους μεγαλύτερους σταρ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, οι φίλαθλοι δεν έπαψαν ποτέ να αναρωτιούνται πως κατόρθωνε επί 90 λεπτά, να αλωνίζει χωρίς να κουράζεται όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου. Η απάντηση βεβαίως, βρισκόταν κρυμμένη στα παιδικά χρόνια του, εκεί δηλαδή όπου η σκληρή καθημερινή εργασία στη φάρμα, όπλισε το μικρό με εκπληκτική αντοχή στην κούραση και τις κακουχίες. Προσόν, που ναι μεν αποδείχθηκε εξαιρετικά χρήσιμο, ήταν όμως ένα μόνο από τα αμέτρητα που συνόδευαν αυτόν τον απόλυτα πλήρη παίκτη, ο οποίος ώρες – ώρες έδινε την εντύπωση ότι μπορούσε να κάνει τα πάντα.


Ο Ντι Στέφανο ξεκίνησε την καριέρα του από την Ρίβερ Πλέιτ.

Η αγάπη του Ντι Στέφανο για το ποδόσφαιρο φάνηκε από πολύ νωρίς και έτσι σε ηλικία 12 ετών εντάχθηκε στην ερασιτεχνική Λος Καρντάγιες, την οποία και οδήγησε στην κατάκτηση του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος της χώρας. Η Ρίβερ Πλέιτ δεν άργησε να προσέξει τον ταλαντούχο επιθετικό, τον οποίο απέκτησε το 1941. Οι «εκατομμυριούχοι» είχαν κυριαρχήσει στις αρχές του 1940, χάρη στην εκπληκτική ομάδα που είχαν εκείνη την εποχή και είχε αποκτήσει το παρατσούκλι «La Máquina» (Η Μηχανή), λόγω της πεντάδας των "αστέρων" της, Χουάν Κάρλος Μουνιόθ (Juan Carlos Muñoz), Χοσέ Μανουέλ Μορένο (José Manuel Moreno Fernández), Αδόλφο Πεδερνέρα (Adolfo Alfredo Pedernera Assalini), Ανχελ Λαμπρούνα (Ángel Amadeo Labruna), Φέλιξ Λουστάου (Félix Loustau). Αφού για κάποια χρόνια περιπλανήθηκε δανεικός στην Ουρακάν και την Ατλάντα, σε ηλικία 20 ετών, ο Ντι Στέφανο έγινε βασικός και αναντικατάστατος. Την επόμενη κιόλας χρονιά, το 1947, η Ρίβερ πήρε το πρωτάθλημα και ο Ντι Στέφανο με 27 γκολ σε 30 αγώνες αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ. Παράλληλα, πραγματοποίησε τις πρώτες-και τελευταίες- εμφανίσεις του με την εθνική της Αργεντινής.

Δελτίο του Ντι Στέφανο στη Ρεάλ Μαδρίτης

Η αρχή της περιπέτειας

Το 1947 η Futbolistas Argentinos Agremiados, η Ένωση Αργεντινών Ποδοσφαιριστών, προχώρησε σε απεργιακές κινητοποιήσεις και το πρωτάθλημα διακόπτεται. Η στάση της Ένωσης είναι άτεγκτη και αποφασίζεται να μην αρχίσει ξανά η αγωνιστική δράση μέχρι τον Μάιο του 1949. Οι σχέσεις του ντι Στέφανο με τη Ρίβερ Πλέιτ καταρρέουν και αποφασίζει να φύγει για την Κολομβία και συγκεκριμένα τη Μιγιονάριος. Εκεί, μαζί με άλλους αστέρες της εποχής όπως ο Πεδερνέρα, ο Νέστορ Ρόσι (Néstor Raúl "Pipo" Rossi) και ο Ουρουγουανός Ραούλ Πίνι (Raúl Hermenegildo Pini), δημιουργούν ένα εξαιρετικό σύνολο που θα κατακτήσει τέσσερα πρωταθλήματα και θα ονομαστεί «Ballet Azul» (Μπλε Μπαλέτο). Οι συνθήκες υπό τις οποίες λειτουργούσε η λίγκα στην Κολομβία, όμως, ήταν ιδιαίτερες…

Ο Ντι Στέφανο με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα

Τα μέλη της DIMAYOR, της εγχώριας λίγκας, είχαν αποσχιστεί από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία και είχαν δημιουργήσει μία δική τους Ένωση, η οποία υπέγραφε ποδοσφαιριστές για πολύ υψηλά ποσά, από όλη την αμερικανική ήπειρο. Ένας εξ αυτών ήταν κι ο ντι Στέφανο. Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία δεν αναγνώριζε τους συλλόγους που είχαν προσαρτηθεί στο "άρμα" της Ένωσης και οι υπόλοιποι σύλλογοι διαμαρτυρήθηκαν επίσημα για αθέμιτο ανταγωνισμό. Η ομοσπονδία απευθύνθηκε στην FIFA, η οποία δια μέσω του εκτελεστικού αντιπροσώπου της, Οτορίνο Μπαράσι (Ottorino Barassi), πέτυχε συμφωνία στο κογκρέσο της Νότιας Αμερικής στο Περού το 1951. Οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές ήρθαν σε συμφωνία η οποία έμεινε γνωστή ως «El Pacto de Lima» (Η Συνφωνία της Λιμα). Σύμφωνα με αυτήν, η FIFA θα αναγνώριζε τα δικαιώματα των συλλόγων ως προς τους παίκτες που απέκτησαν μέχρι τις 15 Οκτωβρίου, με προοπτική επέκτασης μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου. Έκτοτε, οι ποδοσφαιριστές θα έπρεπε να επιστρέψουν στις προηγούμενες ομάδες τους. Στην περίπτωση του ντι Στέφανο, θα ανήκε στη Μιγιονάριος μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 1954 και από 1η Ιανουαρίου θα επέστρεφε στη Ρίβερ Πλέιτ.

Η Ρεάλ με το πρώτο Πρωταθλητριών την περίοδο 1955-56. Όρθιοι από αριστερά Χουάν Αλόνσο, Ατιένθα ΙΙ, Μαρκίτος, Λέσμες, Μουνιόθ και Θάραγα. Καθισμένοι από αριστερά Χοσεΐτο, Μάρσαλ, Ντι Στέφανο, Ριάλ, Χέντο.

Η ποδοσφαιρική παράσταση του ντι Στέφανο

Τον Μάρτιο του 1952, η Ρεάλ Μαδρίτης γιόρταζε τα 50 χρόνια ζωής και διοργάνωσε ένα μίνι τουρνουά στο γήπεδό της, το "Τσαμαρτίν", με τη συμμετοχή και της Μιγιονάριος. Στο πρώτο παιχνίδι των Κολομβιανών, κόντρα στη σουηδική Νόρκεπινγκ, ο ντι Στέφανο σκόραρε δις και η αναμέτρηση έληξε ισόπαλη 2-2. Το παιχνίδι παρακολούθησε ιδίοις όμμασι τόσο ο πρόεδρος της Ρεάλ, Σαντιάγο Μπερναμπέου (Santiago Bernabéu Yeste), όσο και ο εκτελεστικός διευθυντής του συλλόγου, Ραϊμούντο Σαπόρτα (Raimundo Saporta Namías). Με τη Ρεάλ να μετρά 19 χρόνια δίχως πρωτάθλημα, ένας παίκτης που έκανε τη διαφορά θα μπορούσε να πρωτοστατήσει στην "επανάσταση" που προετοίμαζαν οι δυο τους. Το εάν ο ντι Στέφανο ήταν ο εκλεκτός, αποδείχθηκε στο επόμενο ματς, με τη Μιγιονάριος να αντιμετωπίζει τους εορτάζοντες και να τους νικάει με 4-2. Ο ντι Στέφανο σκοράρει δις… Για… κακή τύχη των Μαδριλένων, στις εξέδρες βρέθηκαν άνθρωποι αρκετών ομάδων. Μία εξ αυτών, η Μπαρτσελόνα, η οποία εκείνη την εποχή βρισκόταν στο απόγειο με τον Λάσλο Κουμπάλα (László Kubala Stecz) να την καθοδηγεί από επιτυχία σε επιτυχία, έχοντας κατακτήσει το κύπελλο το 1951 και αργότερα το νταμπλ το 1952. Η παλιά δόξα της, πρώην αρχισκάουτ και νυν γενικός γραμματέας, Χοσέ Σαμιτιέρ (Josep Samitier Vilalta), αντικρίζοντας από τις εξέδρες του "Τσαμαρτίν" τον βραχύσωμο Αργεντινό να "χορεύει" τις αντίπαλες άμυνες, αντιλήφθηκε αμέσως ότι ήταν ο ποδοσφαιριστής εκείνος που μαζί με τον Κουμπάλα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μία αυτοκρατορία.


Η Μιγιονάριος επέστρεψε στην Κολομβία, όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1952, ωστόσο οι χαμηλές προσελεύσεις στα γήπεδα της χώρας καθιστούσε δύσκολη την εξόφληση των μισθών. Τα οικονομικά προβλήματα των συλλόγων άρχισαν να μεταφέρονται στις τσέπες των ποδοσφαιριστών και τα Χριστούγεννα του 1952, με την ευκαιρία ενός ταξιδιού στη Χιλή, ο ντι Στέφανο αποφασίζει να μην επιστρέψει στην Μπογκοτά. Πηγαίνει στο Μπουένος Αϊρες, όπου εκφράζει την επιθυμία του να γυρίσει στη Ρίβερ Πλέιτ. Η εξέγερση του ντι Στέφανο δημιούργησε μείζον θέμα στη Μιγιονάριος, αφού ο παίκτης είχε εισπράξει προκαταβολή του μισθού του, ύψους 4.000 δολαρίων. Ο σύλλογος ενημέρωσε την FIFA για την κατάσταση και η παγκόσμια ομοσπονδία με τη σειρά της ενημέρωσε τις κατά τόπους ποδοσφαιρικές ομοσπονδίας να μην εκδώσουν δελτίο στον ποδοσφαιριστή σε περίπτωση που κάποια ομάδα τον εντάξει στο δυναμικό της. Με την ομάδα της Κολομβίας, κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα (1950, 1951, 1952, 1953), πέτυχε 267 γκολ σε 292 ματς! Τότε, φόρεσε και τη φανέλα της εθνικής Κολομβίας!

Το ντεμπούτο του Ντι Στέφανο με την Εθνική Ισπανίας στο "Σαντιάγο Μπερναμπέου" σε φιλικό αγώνα με την Εθνική Ολλανδίας. Το "βέλος" πέτυχε χατ τρικ και οι Ισπανοί κέρδισαν 5-1 (30/1/1957)

 Η... αυτοκτονική ανάμιξη της Μπαρτσελόνα

 Στις αρχές του 1953 διαγνώστηκε πρόβλημα στους πνεύμονες του Κουμπάλα και οι γιατροί ήταν απαισιόδοξοι για την καριέρα του. Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στους ανθρώπους της Μπαρτσελόνα, βλέποντας το εξαιρετικό σύνολο να χάνει τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη του, εντός κι εκτός αγωνιστικού χώρου. Η αντικατάστασή του έπρεπε να γίνει άμεσα και με ένα κατάλληλο πρόσωπο και το όνομα του ντι Στέφανο επανέρχεται στο προσκήνιο. Ο τότε πρόεδρος των Καταλανών, Ενρίκ Μαρτί (Enric Martí Carreto), έδωσε εντολή στον Καταλανό δικηγόρο και ειδικό στο εμπορικό δίκαιο Ραμόν Τρίας Φάργας (Ramon Trias Fargas), να διαπραγματευτεί τη μεταγραφή με τη Ρίβερ Πλέιτ. Ο Φάργας γνώριζε καλά τη Νότια Αμερική, ως γιος γιατρού που εξορίστηκε εκεί μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Υπάρχουν πληροφορίες, μάλιστα, ότι ο πατέρας του ήταν μέτοχος της Μιγιονάριος εκείνη την περίοδο. Η συμφωνία με τους "εκατομμυριούχους" επετεύχθη τηλεφωνικά, με την Μπαρτσελόνα να πρέπει να καταβάλει 4.000.000 πεσέτες για να αποκτήσει τα δικαιώματα του ποδοσφαιριστή την 1η Ιανουαρίου του 1955. Ο Φάργας, μάλιστα, ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση της Μαδρίτης είχε τοποθετήσει κοριούς στο τηλέφωνο από το οποίο γίνονταν οι διαπραγματεύσεις, μαθαίνοντας με ακρίβεια όλες τις λεπτομέρειες. Όπως και να έχει, η Ρίβερ συμφώνησε, με την προϋπόθεση η Μπαρτσελόνα να έρθει σε συμφωνία και με τη Μιγιονάριος.

Με ένα από τα 5 Πρωταθλητριών που κέρδισε με τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Σε αυτό το σημείο, ο Μαρτί δίνει εντολή στον Σαμιτιέρ να ταξιδέψει στην Κολομβία, ώστε να ολοκληρώσει τη μεταγραφή. Ο Σαμιτιέρ, ο οποίος σύμφωνα με τις φήμες της εποχής είχε ασπαστεί ανοιχτά δεξιές πεποιθήσεις και ανήκε στους Φρανκιστές, κάλεσε για να επιταχύνει τις διαπραγματεύσεις έναν Κολομβιανό φίλο του, με καταλανικές ρίζες, τον Τζουάν Μπουσκέτς (Joan Busquets). Ο Μπουσκέτς ανήκε στη διοίκηση της αντιπάλου της Μιγιονάριος, Σάντα Φε, και ουσιαστικά αποτέλεσε εμπόδιο στις διαπραγματεύσεις. Το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων πλούσιο, με τον Μπουσκέτς να φέρεται πως έδωσε τελεσίγραφο στους ανθρώπους της Μιγιονάριος να αποδεχθούν μία πολύ χαμηλή προσφορά. Μάλιστα ένα σενάριο θέλει τον Μπουσκέτς να έχει οργανώσει την "εξέγερση" του ντι Στέφανο, ως μέσο πίεσης ώστε η Μιγιονάριος να αποφασίσει να πουλήσει τον παίκτη στον πρώτο ενδιαφερόμενο. Οι δύο πλευρές δεν τα βρήκαν, με τον Φάργας να κατηγορεί ευθέως αργότερα τον πρόεδρο της Μπαρτσελόνα. Σε δηλώσεις του σε διάφορα ΜΜΕ υποστήριζε ότι είχε την άδεια να "χτυπήσει" τον παίκτη σε οποιαδήποτε τιμή μέχρι τις 20.000 δολάρια, ωστόσο ο Μαρτί, όταν άρχισαν οι διαπραγματεύσεις, δέχθηκε να προσφέρει μόλις 10.000 δολάρια συν τα χρήματα που όφειλε ο παίκτης στην ομάδα. Η Μιγιονάριος, από την πλευρά της, ζητούσε 27.000 δολάρια για να παραχωρήσει τα δικαιώματα του παίκτη εκείνη την περίοδο.

Σε μαδριλένικο ντέρμπι με αντίπαλο την Ατλέτικο.

Όπως αναφέρει στο βιβλίο "Morbo" ο Άγγλος δημοσιογράφος Φιλ Μπολ, ο Φάργας άφησε υπόνοιες ότι ο Μαρτί λειτουργούσε για την κυβέρνηση, υπό τις εντολές (ή απειλές?) να διατηρήσει το εχθρικό κλίμα στις διαπραγματεύσεις των δύο ομάδων, ώστε η μεταγραφή να μην ολοκληρωθεί ποτέ. Γι’ αυτόν τον λόγο έστειλε τον Σαμιτιέρ να "κλείσει" τον παίκτη, με τον δεύτερο σκόρερ στην ιστορία των "μπλαουγκράνα" να θεωρείται "διπλός πράκτορας" της εποχής. Η θεωρία συνομωσίας το αναφέρει, επειδή ακριβώς έπαιξε κομβικό ρόλο στο που θα καταλήξει ο Κουμπάλα πριν μερικά χρόνια και βλέποντας τι είχε πετύχει ο Ούγγρος, ήθελε να "ισοφαρίσει" με το να αποτρέψει την απόκτηση και του ντι Στέφανο, στέλνοντάς τον τελικά στη Ρεάλ Μαδρίτης. Η κατάσταση είχε περιέλθει σε τέλμα και ο ντι Στέφανο αποφασίσει να κάνει τη δική του κίνηση. Στις 13 Μαΐου του 1953 παίρνει την οικογένειά του και πηγαίνει στη Βαρκελώνη. Εκεί δίνει τρία φιλικά παιχνίδια με τη φανέλα των Καταλανών. Σε ένα εξ αυτών, λίγο πριν την αρχή της σεζόν 1953/54, στο πλευρό του Κουμπάλα ο οποίος είχε επανέλθει δριμύτερος ξεπερνώντας το πρόβλημα υγείας, οδηγεί τους "μπλαουγκράνα" στη νίκη 6-2 κόντρα στη Βάσκο ντα Γκάμα, δίνοντας μια γεύση για το τι θα ακολουθήσει.
 
Σύνθεση της Ρεάλ Μαδρίτης τη σεζόν 1958/59. Όρθιοι από αριστερά, Αλόνσο, Μαρκίτος, Σανταμαρία, Λέσμες ΙΙ, Σαντιεστέμπαν, Θάραγα. Καθιστοί από αριστερά, Κοπά, Ριάλ, Ντι Στέφανο, Πούσκας, Χέντο.






Η Μπαρτσελόνα, ως νταμπλούχος Ισπανίας, προσκαλείται να συμμετάσχει στο "Pequena Copa del Mundo" στο Καράκας της Βενεζουέλας, ένα τουρνουά περίπου σαν το σημερινό Παγκόσμιο Συλλόγων. Με την ευκαιρία του υπερατλαντικού ταξιδιού, ο Μαρτί θα διαπραγματευόταν εκ νέου τη μετακίνηση του ντι Στέφανο, συναντώντας τον πρόεδρο του κολομβιανού συλλόγου, Αλφόνσο Σένιορς (Alfonso Senior Quevedo). Οι απαιτήσεις των Κολομβιανών δεν έπεσαν, με τον Μαρτί να κάνει την περιβόητη δήλωση πως « … εάν η Μιγιονάριος δεν ρίξει τις απαιτήσεις της, η Μπαρτσελόνα είναι διατεθειμένη να κρατήσει τον παίκτη ένα χρόνο χωρίς να παίζει!». Οι Καταλανοί ήταν έτοιμοι να εκδώσουν δελτίο στον ντι Στέφανο, ο οποίος βρισκόταν ήδη στη Βαρκελώνη, η FIFA ενέκρινε τη μεταγραφή χωρίς να γνωρίζει το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων με τη Μιγιονάριος, ωστόσο η ισπανική ποδοσφαιρική ομοσπονδία, εμπόδισε την ολοκλήρωση της μετακίνησης. Χωρίς να έχει γίνει γνωστό το με ποια στοιχεία η ισπανική ομοσπονδία αντιτέθηκε στη FIFA (εάν γνώριζε την κατάσταση με τη Μιγιονάριος ή υπήρχε άλλος λόγος), ο γραμματέας της, Αντρές Ραμίρεθ (Andres Ramirez), υποστήριξε ότι για την ολοκλήρωση της μεταγραφής σε ισπανικό σύλλογο χρειαζόταν η συγκατάθεση τόσο της Ρίβερ Πλέιτ, όσο και της Μιγιονάριος.


Η παράτυπη εμπλοκή της Ρεάλ Μαδρίτης

Την ώρα που ο παίκτης βρισκόταν στη Βαρκελώνη και η Μπαρτσελόνα βρισκόταν σε συζητήσεις με την ισπανική ομοσπονδία, η Ρεάλ Μαδρίτης αποφάσισε να δράσει. Ο αντιπρόεδρος των Μαδριλένων, Αλβαρο Μπουσταμάντε (Alvaro Bustamante), έστειλε στη Μπογκοτά τον Σαπόρτα με τις 27.000 δολάρια που απαιτούσε η Μιγιονάριος για να παραχωρήσει τον ποδοσφαιριστή. Οι Κολομβιανοί έδωσαν τα χέρια, ωστόσο η συμφωνία θα μπορούσε κάλλιστα να ακυρωθεί από κάποιον επίσημο φορέα, αφού σύμφωνα με το άρθρο 3 της "Συμφωνίας της Λίμα", οι σύλλογοι που είχαν τα δικαιώματα των παικτών μέχρι το τέλος του 1954 δεν είχαν δικαίωμα να διαπραγματευτούν ή να παραχωρήσουν τον παίκτη σε άλλη ομάδα, εάν πρώτα δεν ενημερωνόταν η αρχική ομάδα του παίκτη και η ομοσπονδία στην οποία ανήκε. Ως εκ τούτου, για να αποφύγει επιπλοκές, ο Σαπόρτα ταξίδεψε άμεσα και στην Αργεντινή. Έχοντας εξασφαλίσει τα δικαιώματα του παίκτη με την ομάδα που θα τον είχε στις τάξεις της μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 1954, επιζητούσε συμφωνία με αυτήν στην οποία θα ανήκε από την 1η Ιανουαρίου του 1955. Οι συζητήσεις αποδείχθηκαν άκαρπες, αφού η Μπαρτσελόνα είχε ήδη καταβάλλει 2.000.000 πεσέτες από τα 4.000.000 που είχαν συμφωνήσει ως αποζημίωση για τη μεταγραφή του ντι Στέφανο. Αυτό, όμως, που διασφάλισε ο Σαπόρτα, αποδείχθηκε εξίσου σημαντικό. Ήταν η εγγύηση των "εκατομμυριούχων" ότι δεν θα επενέβαιναν στη διεκδίκηση του παίκτη από τους δύο ισπανικούς συλλόγους.


Μία εβδομάδα αργότερα ο Σαπόρτα ταξίδεψε στη Βαρκελώνη για να συναντήσει τον ντι Στέφανο. Αφού τον ενημέρωσε πως είχε έρθει σε συμφωνία με τη Μιγιονάριος, του κατέβαλε ορισμένα χρήματα ως μισθό, μιας και θα ήταν παίκτης της Ρεάλ Μαδρίτης μέχρι και τις 31 Δεκεμβρίου του 1954. Σύμφωνα με τον θρύλο, τον ντι Στέφανο τον είχε συναντήσει νωρίτερα ο ίδιος ο Μπερναμπέου, με τον Αργεντίνο να είναι απογοητευμένος από την αγωνιστική απραξία τόσων μηνών και τη σύζυγό του να ανησυχεί για την έλλειψη χρημάτων. Ο μισθός του Σαπόρτα "κέρδισε" ψυχολογικά τον ντι Στέφανο, ωστόσο η Μιγιονάριος είχε καταγγείλει τις εξελίξεις στη FIFA και αυτή με τη σειρά της είχε διατάξει την ισπανική ομοσπονδία να δώσει τη λύση και στη συνέχεια να εκδώσει δελτίο στον Αργεντίνο.


Η "σολομώντεια" λύση και ο "περίεργος" νόμος

Ο Μαρτί, βλέποντας τον παίκτη να χάνεται μέσα από τα χέρια της Μπαρτσελόνα, εκνευρίζεται και επιχειρεί να μεταβιβάσει τα δικαιώματα που είχε αποκτήσει από τη Ρίβερ Πλέιτ στη Γιουβέντους. Η "Γηραιά Κυρία" απορρίπτει την προσφορά, αφού δεν ήθελε να εμπλακεί σε μία τόσο περίεργη υπόθεση. Ως εναλλακτική λύση, ο Μαρτί επικοινωνεί ξανά με τους ανθρώπους της Ρίβερ Πλέιτ και ζητά την ακύρωση της συμφωνίας, ζητώντας από τους Αργεντίνους να επιστρέψουν τα χρήματα που είχε προκαταβάλει η Μπαρτσελόνα. Σύμφωνα με ένα σενάριο, ο τρόπος με τον οποίο ζήτησε πίσω τα χρήματα ο πρόεδρος των Καταλανών, ήταν αρκετά άσχημος. Η Ρίβερ αρνήθηκε και πλέον η λύση θα δινόταν στα δικαστήρια. Η FIFA είχε ορίσει διαμεσολαβητή τον Αρμάντο Μουνιόθ Καλέρο (Armando Muñoz-Calero y López), πρώην πρόεδρο της Ισπανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, ο οποίος είχε παίξει ρόλο και στην απόκτηση του Κουμπάλα από την Μπαρτσελόνα. Ο Καλέρο, μετά από σχετικές συσκέψεις, κατέληξε σε μία "σολομώντεια" λύση: ο ντι Στέφανο θα αγωνιζόταν σε κάθε ομάδα εκ περιτροπής. Τις σεζόν 1953/54 και 1955/56 θα φορούσε τη φανέλα της Ρεάλ και τις σεζόν 1954/55 και 1956/57 αυτήν της Μπαρτσελόνα. Μετά την πάροδο των τεσσάρων ετών, οι δύο ομάδες όφειλαν να συμφωνήσουν για το που θα κατέληγε ο παίκτης στη συνέχεια.
 
Η είσοδος των δυο ομάδων στον αγωνιστικό χώρο. Αριστερά ο αρχηγός της Μικτής Κόσμου, Ντι Στέφανο και πίσω του ο Πούσκας. Δεξιά ο αρχηγός της Αγγλίας, Τζίμι Άρμφιλντ και πίσω του ο Μπόμπι Μουρ (23/10/1963)


Οι δύο πρόεδροι υπέγραψαν αρχικά την απόφαση, ωστόσο στο "στρατόπεδο" της Μπαρτσελόνα προέκυψαν μεγάλες αντιδράσεις. Ο κόσμος ξεσηκώθηκε, αφού έβλεπε πως η Ρεάλ Μαδρίτης "άρπαζε" έναν τόσο σπουδαίο παίκτη. Η Μπαρτσελόνα είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματά του από την 1η Ιανουαρίου του 1955 κι εντεύθεν και κατέβαλε προσπάθειες να αποκτήσει τη δυνατότητα να τον χρησιμοποιήσει και νωρίτερα. Η Ρεάλ ενέταξε τον παίκτη στο δυναμικό της μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 1955, ωστόσο αδυνατούσε να εξασφαλίσει την έκδοση του δελτίου του. Με την επέμβαση της FIFA και της Ισπανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, ο παίκτης θα έπαιζε την πρώτη χρονιά στην Ισπανία για λογαριασμό της Ρεάλ Μαδρίτης και θεωρούταν απίθανο να δεχθεί τη νέα σεζόν να μετακινηθεί για την Μπαρτσελόνα και να πράττει το ίδιο κάθε χρόνο. Ακόμα και οι ιθύνοντες του συλλόγου, παρότι ο Μαρτί είχε υπογράψει τη συμφωνία, ήταν απαισιόδοξοι για το κατά πόσο ένας παίκτης με τόσο ισχυρό ταμπεραμέντο, που το είχε επιδείξει εμπράκτως με τις διάφορες ενέργειές του όλα αυτά τα χρόνια, θα αποδεχόταν στα 27 χρόνια του να γίνει "μπαλάκι" στις ορέξεις δύο ομάδων.

Ο Ντι Στέφανο σε ντέρμπι με την Μπαρτσελόνα.

Σαν να μην έφτανε αυτό, λίγο μετά την απόφαση που πάρθηκε για την κατάληξη του ντι Στέφανο, η Εθνική Επιτροπή Αθλητισμού της Ισπανίας ανακοίνωσε έναν νέο αθλητικό νόμο, σύμφωνα με τον οποίο οι σύλλογοι απαγορευόταν να αποκτήσουν αλλοδαπούς ποδοσφαιριστές. Ο νόμος ανακοινώθηκε στις 24 Αυγούστου του 1953, ωστόσο υπήρχε ένα "παραθυράκι", το οποίο αφορούσε τις μεταγραφές εκείνες των οποίων οι διαπραγματεύσεις είχαν αρχίσει μέχρι τις 22 Αυγούστου. Η μετακίνηση του ντι Στέφανο δεν τέθηκε σε  κίνδυνο, ωστόσο το μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση είχε σταλεί. Το "παραθυράκι" μπορεί να επέτρεπε τις μετακινήσεις του Ολλανδού Φάας Βίλκες (Servaas "Faas" Wilkes) στη Βαλένθια, του Χιλιανού Αντρές Πριέτο (Andrés Prieto Urrejola) στην Εσπανιόλ και του Γάλλου Κάρλος Ντικάς στη Βαγιαδολίδ, ωστόσο εάν δεν επέκειτο η μετακίνηση του ντι Στέφανο στη Ρεάλ Μαδρίτης, δεν θα υπήρχε. Το "φωτογραφικό" στην προκειμένη περίπτωση "παράθυρο" ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το "ποτήρι" για τους Καταλανούς. Το απόγευμα της 22ας Σεπτεμβρίου του 1953, ο Μαρτί παραιτήθηκε από την προεδρία της Μπαρτσελόνα, εξαιτίας της πίεσης που του ασκήθηκε από τον κόσμο για τα λάθη που διέπραξε στην υπόθεση ντι Στέφανο. Λίγες ώρες αργότερα, η Ρεάλ Μαδρίτης κατέθεσε τα δικαιολογητικά για την έκδοση δελτίου.

Ντι Στέφανο και Καμάτσο σε προπόνηση της Ρεάλ Μαδρίτης (1984)

Η παραίτηση της Μπαρτσελόνα

Το ντεμπούτο του ντι Στέφανο με τη Ρεάλ Μαδρίτης πραγματοποιήθηκε κόντρα στη Νανσί. Η Ρεάλ ηττήθηκε 4-2, με τον Αργεντινό να σημειώνει ένα τέρμα, αλλά μετά από 9 μήνες αποχής από το ποδόσφαιρο, να παρουσιάζεται υπέρβαρος και χωρίς αντοχή. Ακόμα κι έτσι, η Ρεάλ κατάφερε να βρίσκεται δύο βαθμούς πάνω από τους Καταλανούς μέχρι την 5η αγωνιστική, δύο παιχνίδια πριν το el clasico. Στις 14 Οκτωβρίου, η διοικούσα επιτροπή που ανέλαβε μετά την παραίτηση του Μαρτί, ανακοινώνει στη Ρεάλ την απόφασή της να εγκαταλείψει τη διεκδίκηση του παίκτη και να μην εκμεταλλευτεί την απόφαση να τον χρησιμοποιήσει για δύο σεζόν. Οι εμφανίσεις, εξάλλου, του ντι Στέφανο σε αυτά τα πρώτα ματς δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό και σε συνδυασμό με την άσχημη φυσική κατάσταση, ο Ούγγρος τεχνικός των "μπλαουγκράνα", Φέρντιναντ Ντάουτσικ (Ferdinand Daučík), δεν είχε ενθουσιαστεί. Εξάλλου, ο Κουμπάλα βρισκόταν και πάλι σε πλήρη φόρμα, ενώ υπήρχε η φήμη πως ο Κουμπάλα είχε διαμηνύσει στον ντι Στέφανο στα φιλικά που έπαιξαν μαζί πως εκείνος θα είναι το αδιαμφισβήτητο № 1 στην ομάδα, κάτι που έκανε ο ντι Στέφανο λίγα χρόνια αργότερα με τον Φέρεντς Πούσκας (Ferenc Purczeld Bíró Puskás). Ένα ακόμα σενάριο που κυκλοφορεί σχετικά με την απόφαση των Καταλανών να αποσυρθούν από την υπόθεση ήταν οι αμφιβολίες που είχαν για τον χαρακτήρα του ποδοσφαιριστή.
 
Φέρεντς Πούσκας και Αλφρέδο Ντι Στέφανο σε συνάντησή τους στο τέλος της δεκαετίας του '90.


Φυσικά όλα αυτά αφορούν τη θεωρία. Στην πράξη, ο αναβρασμός τόσο για το πώς χειρίστηκε η ομάδα το ζήτημα, όσο και για τη συμβολή "τρίτων" ώστε ο παίκτης να μην καταλήξει στην Μπαρτσελόνα ήταν μεγάλος. Ως επίσημη δικαιολογία, η διοικούσα επιτροπή πρόβαλε το μέγεθος του συλλόγου και πως δεν ήταν δυνατό να μοιραστεί έναν παίκτη με άλλη ομάδα. Στις 25 Οκτωβρίου, λίγο πριν την έναρξη του el clasico στο "Τσαμαρτίν", οι δύο ομάδες υπογράφουν τα σχετικά έγγραφα της μεταγραφής. Η Ρεάλ Μαδρίτης αποκτούσε ολοκληρωτικά τα δικαιώματα του ντι Στέφανο και θα κατέβαλε στους Καταλανούς 4.400.000 πεσέτες, στις οποίες περιλαμβάνεται το ποσό που είχαν δώσει ως προκαταβολή στη Ρίβερ Πλέιτ. Λίγες ώρες αργότερα, οι δύο πρωτοπόροι του πίνακα της βαθμολογίας με 10 βαθμούς διασταύρωσαν για μία ακόμα φορά τα "ξίφη" τους, μόνο που τώρα σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο. Ο ντι Στέφανο ανοίγει και κλείνει το σκορ στο θριαμβευτικό 5-0 της Ρεάλ. Η πρώτη σεζόν στους "μερέγκες" αποδείχθηκε και η πιο παραγωγική της καριέρας του, με 27 γκολ σε 29 εμφανίσεις. Η Ρεάλ κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα μετά από 21 χρόνια. Τη νέα σεζόν συνέτριψε ξανά με 5-1 την Μπαρτσελόνα και κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα, που της επέτρεψε να συμμετάσχει στο "παρθενικό" Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η συνέχεια των 8 πρωταθλημάτων συνολικά, 2 Κόπα Λατίνα, 5 Κυπέλλων Πρωταθλητριών και 1 Διηπειρωτικού γνωστή για τον σπουδαιότερο ποδοσφαιριστή στην ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης...


Η "επιτροπή των 17"

Μία από τις αιτίες που από πλευράς Μπαρτσελόνα θεωρούν ότι ο ντι Στέφανο κατέληξε στη Ρεάλ Μαδρίτης, ήταν η περιβόητη "επιτροπή των 17". Η εν λόγω επιτροπή (η οποία αποτελείτο από μέλη της ισπανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας) φημολογείται ότι συστήθηκε έκτακτα για να αποφασίσει για το ζήτημα του Αργεντίνου μετά την παρέμβαση της FIFA και ήταν αυτή που απεφάνθη ο παίκτης να ανήκει ταυτόχρονα και στις δύο ομάδες. Σύμφωνα με ιστορικούς της Μπαρτσελόνα, η εν λόγω επιτροπή συνετέθη από 1 άτομο που προερχόταν από την Μπαρτσελόνα, 2 από την Ατλέτικο Μαδρίτης, 2 από πρώην προέδρους της ομοσπονδίας και 12 άτομα που σχετίζονται με τη Ρεάλ Μαδρίτης, μεταξύ των οποίων διευθυντές, ιδρυτικό μέλος, γιος ιδρυτή, πρώην πρόεδρος, πρώην ποδοσφαιριστής και άλλοι.

Ο Ντι Στέφανο εξέρχεται από κλινική της Βαλένθια μετά το πρώτο έμφραγμα και την επέμβαση στην καρδιά του (19/1/2006)


Έρευνες έδειξαν ότι η λίστα των 17 ατόμων που κατέγραψε ο Τζάουμε Σομπρεκές στο βιβλίο του "Historia del FC Barcelona" είναι ανακριβής. Συγκεκριμένα, κάποια άτομα δεν υπάρχουν, άλλα ήταν νεκρά την ημερομηνία της σύσκεψης, άλλα είχαν διαφορετική ιδιότητα, άλλα είχαν διαφορετικά ονόματα. Εξάλλου, δεν βρέθηκαν ποτέ πρακτικά στο αρμόδιο τμήμα της ομοσπονδίας που κρατά αρχείο για τις έκτακτες επιτροπές που έχουν συστηθεί κατά καιρούς. Το συμβούλιο της ομοσπονδίας που συσκέφθηκε υπό την προεδρία του Σάντσο Ντάβιλα και υπό την επίβλεψη του Καλέρο ήταν δεκαμελές και γνωστή σύνδεση με τη Ρεάλ Μαδρίτης υπάρχει για δύο μέλη του.
 

Ο Ντι Στέφανο, έγινε ο ηγέτης της εκπληκτικής αρμάδας που κατέκτησε τα 5 πρώτα κύπελλα Πρωταθλητριών (1956, 1957, 1958, 1959, 1960), δημιουργώντας παράλληλα ένα αξεπέραστο ρεκόρ μέχρι και σήμερα. Μάλιστα, σκόραρε και στους 5 τελικούς, κάτι που βεβαίως δεν έχει πετύχει κανείς άλλος ποδοσφαιριστής μέχρι σήμερα. Με 49 γκολ παραμένει μέχρι σήμερα ο Πρώτος Σκόρερ στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Ακόμη, κατέκτησε 8 πρωταθλήματα Ισπανίας (1954, 1955, 1957, 1958, 1961, 1962, 1963, 1964) ένα Κύπελλο (1962) καθώς και το Διηπειρωτικό του 1960. Σε προσωπικό επίπεδο αναδείχθηκε 5 φορές πρώτος σκόρερ του ισπανικού πρωταθλήματος και άλλες δυο πήρε τη «Χρυσή Μπάλα», ως κορυφαίος παίκτης της Ευρώπης! Το 1966, και αφού αγωνίστηκε για δυο χρονιές στην Εσπανιόλ, κρέμασε τα παπούτσια του, μετρώντας συνολικά 228 γκολ στο Ισπανικό πρωτάθλημα (218 με τη Ρεάλ, της οποίας παραμένει πρώτος σκόρερ όλων των εποχών), 377 σε Αργεντινή και Ισπανία συνολικά και πάνω από 790, αν υπολογιστούν και τα χρόνια του στην Κολομβία. Σε όλη την καριέρα του έδωσε 1.166 αγώνες πρωταθλήματος σε Αργεντινή, Κολομβία και Ισπανία και σημείωσε 829 γκολ!!!

Ντι Στέφανο και Πούσκας με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα στον αποχαιρετιστήριο αγώνα προς τιμήν του Κουμπάλα (1961)

Οι Λάσλο Κουμπάλα και Αλφρέδο ντι Στέφανο συνυπήρξαν διασυλλογικά τελικά στην ίδια ομάδα για μία σεζόν, το 1964/65 στο γνωστό "νεκροταφείο ελεφάντων" της εποχής, την Εσπανιόλ. Μακροβιότερη ήταν η συνύπαρξή τους στην εθνική Ισπανίας, από το 1957 μέχρι το 1961, με τον Πούσκας να κάνει το ντεμπούτο του στους "ρόχας" το 1962, όταν είχαν αποσυρθεί και οι δύο. Στις 25 Ιουνίου του 1961, ο ντι Στέφανο και ο Πούσκας κλήθηκαν από τον Κουμπάλα να συμμετάσχουν με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα στο αποχαιρετιστήριο φιλικό του με τη Ρεμς. Οι δύο "αστέρες" της Ρεάλ δεν του αρνήθηκαν και για μία και μοναδική φορά, οι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του 1950 αγωνίστηκαν στην ίδια ομάδα, μία εμφάνιση που παρήγαγε και την περίφημη φωτογραφία.
 
Ο Ραούλ παίρνει το βραβείο "Αλφρέδο Ντι Στέφανο" (απονέμεται στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της χρονιάς στην Πριμέρα) από τον διευθυντή της Marca, Εδουάρδο Ίντα, παρουσία του Ντι Στέφανο (14/9/2008)


Φόρεσε τη φανέλα τριών εθνικών ομάδων. Της πατρίδας του, της Αργεντινής, 6 φορές με 6 γκολ, το 1947, κατακτώντας το Κόπα Αμέρικα αυτής της χρονιάς, της Κολομβίας, 4 φορές το 1949 και της Ισπανίας, 31 συμμετοχές με 29 γκολ την περίοδο μεταξύ 1957 και 1961. Παρ’ όλα αυτά, δεν κατάφερε να πάρει μέρος στην τελική φάση κανενός Παγκοσμίου Κυπέλλου! Το 1962 είχε επιλεγεί για την Ισπανική ομάδα, αλλά δεν αγωνίστηκε, λόγω τραυματισμού, ενώ στα προηγούμενα Μουντιάλ δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής, λόγω αλλαγής υπηκοότητας.

Αλφρέδο Ντι Στέφανο και Λουίς Σουάρεθ (22/4/2012)

Το 1967 ξεκίνησε μία επιτυχημένη καριέρα προπονητή. Εργάστηκε κατά σειρά στην Έλτσε (1967/68), την Μπόκα Τζούνιορς (1969/70), με την οποία κέρδισε ένα πρωτάθλημα, τη Βαλένθια (1970-1974) με την οποία κέρδισε το πρωτάθλημα του 1971, τη Σπόρτιγκ Λισαβόνας (1974), τη Ράγιο Βαγιεκάνο (1975/76), την Καστεγιόν (1977/78), τη Βαλένθια (1979/80) με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης του 1980 και το Σούπερ Καπ της ίδιας χρονιάς, τη Ρίβερ Πλέιτ (1981/82), τη Ρεάλ Μαδρίτης (1982/83) με την οποία κέρδισε το ισπανικό Σούπερ Καπ του 1982, τη Βαλένθια (1986-1988) και έκλεισε την καριέρα του στην αγαπημένη του Ρεάλ Μαδρίτης (1990/91), με την οποία κέρδισε ένα ακόμα Σούπερ Καπ Ισπανίας, το 1990.
 
Δεν μπορεί να χωρέσει περισσότερη ποδοσφαιρική μαγεία σε μια φωτογραφία. Ο Μαραντόνα παραδίδει στον Μέσι το βραβείο "Αλφρέδο Ντι Στέφανο" παρουσία του Ντι Στέφανο (11/11/2009)


Η καρδιά του δεν... χώρισε ποτέ με την «βασίλισσα». Ο δον Αλφρέδο ήταν επίτιμος πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης, οι φίλαθλοι της οποίας του έτρεφαν απίστευτο σεβασμό, καθώς ξέρουν πως η αίγλη που έχει σήμερα η ομάδα τους, οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό και στον πρώην σπουδαίο άσο, ο οποίος γιγάντωσε τον σύλλογό του τα χρόνια που φορούσε τη φανέλα της «βασιλισσας»! Το ‘λεγε η καρδούλα του, αφού στα 86 του χρόνια, το 2012, ο μύθος της μπάλας είχε... ταράξει τα νερά, όταν έκανε γνωστό πως θα παντρευτεί την κατά 50 χρόνια νεότερή του γραμματέα του, Τζίνα Γκονθάλεθ! Γυναίκα που την είχε γνωρίσει κάποια χρόνια πριν, όταν τον βοήθησε στη συγγραφή του βιβλίου «Ντι Στέφανο, οι ιστορίες ενός θρύλου»! Τον Οκτώβριο του 2011, η FIFA τον τίμησε, όταν ανακοίνωσε πως θα συμπεριληφθεί στο «Πάνθεο των Διασημοτήτων της FIFA» (FIFA Hall of Fame), το μουσείο του ποδοσφαίρου που στεγάζεται στην πόλη Πατσούκα του Μέξικο και τα εγκαίνια του έγιναν τον Ιούλιο του ίδιου έτους.
 
Ο Ντι Στέφανο στην παρουσίαση της ιστορίας της Ρεάλ Μαδρίτης (5/1/2012)

Ο Αλφρέδο ντι Στέφανο ήταν ευλογημένος από τον θεό της μπάλας. Και σαν καλός Αργεντίνος, είχε μέσα του την τέχνη του λόγου. Όχι με ιδιαίτερες φιοριτούρες, αλλά με μοναδικό τρόπο να εκφράζει όσα σκεφτόταν για το ποδόσφαιρο και τη ζωή. Ιδού μερικές από τις μυθικές του φράσεις που θα μνημονεύονται όσο θα υπάρχει ποδόσφαιρο.

  • - "Παίξαμε όπως ποτέ, χάσαμε όπως πάντα".
  • - "Ένα 0-0 είναι σαν μια Κυριακή χωρίς ήλιο".
  • - "Κανένας παίκτης δεν είναι τόσο καλός, όσο όλοι μαζί".
  • - "Τους τελικούς δεν τους παίζεις, τους κερδίζεις".
  • - "Η μπάλα είναι φτιαγμένη από δέρμα, το δέρμα προέρχεται από την αγελάδα, η αγελάδα τρώει χορτάρι, άρα πρέπει να παίζουμε τη μπάλα στο χορτάρι".
  • - "Ο Πούσκας χειριζόταν τη μπάλα με το αριστερό του πόδι, καλύτερα από ότι εγώ με το χέρι".
  • - "Δεν σου ζητάω να αποκρούεις τις μπάλες που πηγαίνουν μέσα στην εστία σου, αλλά τουλάχιστον μη βάζεις μέσα όσες πηγαίνουν έξω" (σε τερματοφύλακα της Βαλένθια, την οποία προπονούσε).
  • - "Το να βάζεις γκολ είναι σαν να κάνεις έρωτα. Όλος ο κόσμος ξέρει πώς γίνεται, αλλά κανείς δεν το κάνει όπως εγώ".
  • - "Μικρές και πάντα στο χορτάρι" (για το πώς πρέπει να δίνονται οι πάσες)
  • - "Το ποδόσφαιρο παίζεται καλύτερα με έντεκα, και με δώδεκα ακόμα καλύτερα".
  • - "Σταμάτησα το ποδόσφαιρο στα 40 μου χρόνια, γιατί μια μέρα οι κόρες μου με κοίταξαν και μου είπαν: Μπαμπά, φαλακρός και με κοντά παντελονάκια, δεν ταιριάζει".
  • - "Ο Ευρωπαίος παίκτης δεν θα μπορέσει ποτέ να αφομοιώσει από μικρός, τη δική μας ικανότητα να χειριζόμαστε τη μπάλα κάτω από οποιαδήποτε περίσταση".

Δυο θρύλοι του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Σερ Μπόμπι Τσάρλτον και Αλφρέδο Ντι Στέφανο (3/5/2012)



Ο Αλφρέδο ντι Στέφανο υπήρξε ο παίκτης με την μεγαλύτερη επιρροή στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Μέχρι τότε, οι θέσεις ήταν συγκεκριμένες, κανείς δεν άφηνε τη δική του. Οι ζώνες, τα στιλ, οι ενέργειες, όλα συγκεκριμένα. Όλο αυτό όμως για το "βέλος" ήταν πολύ μικρό. Και το άφησε πίσω του, κάνοντας τα πάντα. Αμυνόταν, οργάνωνε, "όπλιζε" και εκτελούσε. Γι' αυτό και η γαλλική L'Equipe τον ονόμασε "L'Omnipresent" (ο πανταχού παρών), όταν βραβεύτηκε με την πρώτη Χρυσή Μπάλα το 1957. Την επόμενη χρονιά τον χαρακτήρισαν "εκτός συναγωνισμού" και τον έθεσαν εκτός ψηφοφορίας! Το 1959, μην βρίσκοντας άλλα επιχειρήματα, του την ξανάδωσαν.


Αν η αξία αυτού του αμιγούς ποδοσφαιρικού ταλέντου δεν έχει γίνει ακόμη κατανοητή, ας δούμε τι είχε πει ο μεγάλος Σερ Μπόμπι Τσάρλτον:
«Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Παίρνει την μπάλα από τον τερματοφύλακα, λέει στα μπακ τι να κάνουν, είναι σε θέση να πάρει την μπάλα όπου κι αν βρίσκεται... Μπορείς να δεις την επιρροή του σε όλα όσα συμβαίνουν στον αγωνιστικό χώρο. Δεν είχα ξαναδεί τόσο ολοκληρωμένο ποδοσφαιριστή. Είναι σαν να έχει δημιουργήσει το δικό του κέντρο αποφάσεων κατά τη διάρκεια του ματς. Ο συνδυασμός των αρετών του είναι μαγευτικός»…
Φίγκο, Τσάρλτον, Ντι Στέφανο, Μπουτραγκένιο και Ζιντάν σε παρουσίαση φιλανθρωπικού αγώνα (3/5/2012)


Έφτασε τα 88 χρόνια ζωής και το σώμα του δεν άντεξε άλλο. Ο Δον Αλφρέδο ντι Στέφανο, πέθανε στις 7 Ιουλίου του 2014, στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Μαδρίτης «Γκρεγκόριο Μαρανιόν», όπου νοσηλευόταν με καρδιοαναπνευστικά προβλήματα.



PALMARES
Περίοδος: Σύλλογος, Συμμετοχές (Γκολ)
Επαγγελματική καριέρα
  • 1945–1949: Club Atlético River Plate, 66 (49)
  • 1946: (δανεικός) → Club Atlético Huracán, 25 (10)
  • 1949–1953: Millonarios Fútbol Club, 102 (90)
  • 1953–1964: Real Madrid Club de Fútbol, 282 (216)
  • 1964–1966: Reial Club Deportiu Espanyol de Barcelona, 47 (11)

Σύνολο καριέρας: 522 (376)
Διεθνής
  • 1947: Αργεντινή, 6 (6)
  • 1949–1952: Κολομβία, 4 (0)
  • 1957–1961: Ισπανία, 31 (23)

Προπονητική καριέρα
  • 1967/68: Elche Club de Fútbol
  • 1969/70: Club Atlético Boca Juniors
  • 1970–1974: Valencia Club de Fútbol
  • 1974: Sporting Clube de Portugal
  • 1975/76: Rayo Vallecano de Madrid
  • 1976/77: Club Deportivo Castellón
  • 1979/80: Valencia Club de Fútbol
  • 1981/82: Club Atlético River Plate
  • 1982–1984: Real Madrid Club de Fútbol
  • 1985: Club Atlético Boca Juniors
  • 1986–1988: Valencia Club de Fútbol
  • 1990/91: Real Madrid Club de Fútbol
Τίτλοι
Διεθνείς
Με την Αργεντινή
  • Copa América: 1947

Συλλογικοί
Με τη River Plate
  • Πρωτάθλημα Αργεντινής: 2 (1945, 1947)

Με τη Millonarios
  • Πρωτάθλημα Κολομβίας: 3 (1949, 1951, 1952)
  • Copa Colombia: 1953
  • Pequeña Copa del Mundo de Clubes: 1953

Με τη Real Madrid
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1960
  • Κύπελλο Πρωταθλητριών: 5 (1955/56, 1956/57, 1957/58, 1958/59, 1959/60)
  • Πρωτάθλημα Ισπανίας: 8 (1954, 1955, 1957, 1958, 1961, 1962, 1963, 1964)
  • Κύπελλο Ισπανίας: 1962

Προσωπικές Διακρίσεις
  • Πρώτος Σκόρερ Πρωταθλήματος Αργεντινής: 1947
  • Πρώτος Σκόρερ Πρωταθλήματος Κολομβίας: 1951, 1952
  • Πρώτος Σκόρερ Πρωταθλήματος Ισπανίας (Pichichi Trophy): 5 (1954, 1956, 1957, 1958, 1959)
  • Χρυσή Μπάλα: 2 (1957, 1959)
  • Πρώτος Σκόρερ Κυπέλλου Πρωταθλητριών: 2 (1958, 1962)
  • Αθλητής της Χρονιάς για την Ισπανία: 4 (1957, 1959, 1960, 1964)
  • Μετάλλιο της Τιμής από τη FIFA: 1994
  • Μέλος Ιδανικής 11άδας της Χρονιάς από το αγγλικό περιοδικό «World Soccer»: 5 (1960, 1961, 1962, 1963, 1964)
  • Μέλος Ιδανικής 11άδας για τον 20ο Αιώνα: 1998
  • Μέλος της λίστας των 125 Εν Ζωή Καλύτερωνμ Παικτών του Κόσμου που συνέταξε το 2004 ο Πελέ για τα 100 Χρόνια της FIFA
  • Χρυσός Παίκτης της Ισπανίας με την ευκαιρία του εορτασμού του Ιωβιλαίου της UEFA: 2004
  • Χρυσό Παπούτσι ως Ένας Θρύλος του Ποδοσφαίρου: 2004
  • Μέλος Ιδανικής 11’άδας όλων των Εποχών από το αγγλικό περιοδικό «World Soccer»: 2013

Ως προπονητής

Με τη Boca Juniors
  • Πρωτάθλημα Αργεντινής: 1969
  • Κύπελλο Αργεντινής: 1969

Με τη River Plate
  • Πρωτάθλημα Αργεντινής : Nacional 1981

Με τη Valencia
  • Πρωτάθλημα Ισπανίας: 1970/71
  • Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης: 1979/80
  • Πρωτάθλημα Β’ Κατηγορίας Ισπανίας: 1986/87

Με τη Real Madrid
Σούπερ Καπ Ισπανίας: 1990